Hoofdstuk DRIEENTWINTIG

De journalist van het plaatselijke sufferdje “de dagelijkse gedachten” (wat een naam voor een nieuwsblad!) schreef het verhaal en de volgende uitleg van de afloop:
sinds enige tijd werd het kasteel gekraakt door een nazaat van de graaf, Ludowaxine Fierebol. Omdat hij niet wilde betalen voor het kasteel, leefde hij op kosten van de opbrengsten van de festiviteiten die er werden gehouden. Maar hij hield zich altijd verborgen. Hij zorgde voor al de vreslijke geluiden, voor de rammelende kettingen en de gasbranders waar Clover en Alaïs tussen zaten. Hij had Dragondo geprobeerd om te kopen, en die was blij geweest met het bezoek van de kinderen, want deze waren de erfgenaam van de graaf te slim af geweest, door weg te glippen. En hoewel ze erg geschrokken waren, had Dragondo hen geholpen om op een veilige plek te komen, namelijk daar waar het vuurwerk de lucht in werd geschoten. Toen ontstond er een brand op de plek van de gasbranders.
Op het plateau van de bevoorrading, een soort lift, voor de keuken had Dragondo hen in veiligheid weten te brengen.
Het kasteel brandde tot op de grond toe af. Zwarte resten bleven erover, en toen ik twintig jaar later ging kijken, was het geheel begroeid met klimop en ligusterstruiken.
Ik heb mijn kinderen Ludowine en Axeline nooit meegenomen naar de ruïne……………..

Hoofdstuk TWEEENTWINTIG

Toen ze steeds dichter bij het kasteel kwamen, zagen ze dat de lucht vuurrood kleurde en helverlicht was en na de laatste heuvel zagen ze het kasteel in vuur en vlam staan.
Anthony belde meteen de brandweer en rende hijgend verder achter de anderen aan.
Links van het kasteel hoorden ze het gekrijs van de graaf, ze stevende daar op af bleven plotseling staan.
Voor hen daalde een soort plateau, op het plateau zaten de zes kinderen, helemaal verbouwereerd. Ineengekrompen en bibberend zaten de kinderen dicht tegen elkaar aan.
Op het plateau zat ook Dragondo. Hij suste de kinderen en begon meteen de ouders alles te vertellen.

Hoofdstuk EENENTWINTIG

Sarah en Jason, de ouders van Sofie, en Anthony, de vader van Sjonnie, (die eigenlijk gewoon John heette), en Arthur, de vader van Alaïs, zagen de lichten van de auto dichterbij komen, de auto stopte, maar de lichten waren al uitgedaan. Iemand stapte uit de auto en tergend langzaam kwam deze persoon op de Volvo afgestapt.
Hoewel ze natuurlijk niet bang waren, kregen de ouders toch koude rillingen, en Jason deed zijn portierraampje open. Wachtend op wat er komen zou, werd ineens de lucht helemaal verlicht.
Een prachtig vuurwerk kleurde de lucht en het onweer was er ineens niet meer, het prachtigste vuurwerk dat ze ooit hadden gezien werd de lucht in geblazen, vuurpijl na vuurpijl schoot de lucht en duizenden gekleurde spetters verlichtten de net nog zo donkere lucht.
Met het vuurwerk werden letters gevormd in de donkere lucht en de verlichte letters maakten het woord “regels”. Gealarmeerd keken de ouders elkaar aan, “regels”? Ja dat stond altijd op het bord bij het kasteel. Wat zou er zijn met regels?
Dan verscheen het volgende woord: ”regel acht”..
Een duizend klapper verdoofde hen bijna en Sarah schreeuwde naar Jason: “regel acht is verboden toegang op 30 augustus, welke dag is het vandaag!!!”
Haar stem sloeg over, want ze wist het antwoord al. Arthur riep: “vandaag is 30 augustus, wat is er dan met die datum?”
Sarah werd lijkbleek, ze zei ineens heel kalm “het is de dag dat de graaf is omgekomen”. Ze vertelde aan de anderen dat de graaf dood was gevonden, na een brand in het kasteel, de brand was ontstaan in de keuken, toen er voorbereidingen werden getroffen voor een aantal gasten.
Ze deed haar portier open, stapte uit en begon te rennen in de richting van het kasteel.
De anderen volgden haar meteen.

Hoofdstuk TWINTIG

Clover en Alaïs lagen nog na te sidderen van hun duizelingwekkende tocht omlaag, voor hun gevoel waren ze inmiddels al in het midden van de aarde aangekomen en aan de temperatuur te voelen was dat misschien ook wel zo. Hoewel het geen moderne lift was en zeker niet de lift van Abeltje, want die ging omhoog en was nog bestuurbaar ook, was deze lift van een vernuftig systeem voorzien dat hen ergens had neer gegooid waar ze uit vrije wil nooit naar toe zouden zijn gegaan.
Clover en Alaïs waren meisjes die liever bij H&M gingen shoppen, en oke, ze waren mee gegaan kamperen, maar dat was natuurlijk omdat Thomas en Didier, bijvoorkeer DJ te noemen, er bij waren.
Omdat de beide meisjes zich werkelijk versuft voelden, kwam het niet in hen op te gaan gillen. Onder andere omstandigheden hadden ze zich graag in de armen van Thomas en DJ geworpen, maar waar waren die? Wanhopig om wat hen nu te doen stond, kropen ze dichter tegen elkaar aan.
De vreemde warmte werd erger, en plotseling zagen ze om hen heen allemaal vlammetjes uit de grond komen, in een kring om hen heen, als vlammetjes van een gasfornuis. Want de vlammetjes kwamen uit de grond, uit gaten in de grond.
De vlammetjes waren blauw en geel van kleur en zaten in een kring om hen heen, ze bewogen niet en kwamen niet dichterbij, maar warm was het wel en het leek of ze er ook niet zonder kleerscheuren doorheen konden. Clover en Alaïs keken elkaar aan en hoorden plotseling iets schuiven. Tot hun grote schrik keken ze naar ……..

Twee filmpjes

Lieve lezers, ik heb twee filmpjes op mijn blog gezet, omdat ik moest huilen toen ik het zelf vanmorgen op tv zag, iets zoals die over die zeehondjes.
En ik hoop oprecht dat niemand van mijn lezers Foie Gras eet.
En als dit teveel voor je is, bedenk dan dat jij het niet bent of je kat of je hond of je paard, die dit moet ondergaan en denk alsjeblieft na!!.
Wees bewust wat je eet, en kies eens wat vaker voor biologisch vlees.

Tekst http://www.metrotime.be/nlnewsbelga.html?telexid=23695370

28/03/2008 18:05

Canadese zeehondenjacht van start onder protest van dierenbeschermers

(Belga) In het oosten van Canada is vrijdag de jacht op zeehonden geopend. Dierenrechtenorganisaties beklagen zich erover dat ze de eerste uren van de "jaarlijkse slachtpartij" niet mochten observeren.

Rebecca Aldworth van de Human Society International verklaarde vrijdagmorgen dat het ministerie van Visserij nog niet de nodige toestemming had gegeven voor het observeren van de commerciële jacht. "Er is geen enkel argument om ons niet toe te laten. Het is duidelijk dat dit een poging van de Canadese regering is om te vermijden dat er beelden van de zeehondenjacht verspreid worden nu de Europese Commissie overweegt om producten die afkomstig zijn van zeehonden te verbieden, " aldus Aldworth. Een woordvoerder van het Visserijministerie liet even later weten dat de toelatingen in de loop van vrijdag zullen verdeeld worden. Canada staat dit jaar de jacht op 275.000 zeehondjes toe, dat zijn er meer dan in 2007, toen er 270.000 mochten geslacht worden. (SER)


Als je meer wil weten: (kopieer en plak in je adresbalk)
http://www.bontvoordieren.nl/index.php
http://www.youtube.com/watch?v=0C0QgfJ484I
http://www.bontvoordieren.nl/informatief.php?item=3&sub=6

Tekst van een site van een boze activist, die weliswaar aan Wakker Dier refereert:
FOIE GRAS - GANZENLEVERPATE
De informatie op deze website gaat over de Nederlandse bio-industrie. In Nederland wordt geen foie gras geproduceerd maar omdat het zo gruwelijk is en wel volop verkocht wordt in Nederland volgt hieronder toch het verhaal achter foie gras.
Wakker Dier voert al jaren actie tegen het dwangvoederen van ganzen en eenden voor de productie foie gras. Dit is namelijk een van de ergste vormen van dierenmishandeling. Ook het wetenschappelijk comite van de Europese Commissie concludeerde na onderzoek dat voor de productie van foie gras eenden en ganzen ernstig in hun welzijn worden aangetast . Ganzen en eenden worden de laatste 2 weken van hun leven 2 of 3 maal daags gedwangvoederd: grote hoeveelheden vette maispap wordt met een trechter of slang geforceerd in de maag gepompt. Hierdoor krijgt een dier een tot 10 keer grotere vette lever dan normaal.
De onnatuurlijk opgepompte lever zorgt voor allerlei gezondheid- en welzijnsproblemen. De dieren worden kortademig, de lever functioneert niet meer goed en de dieren kunnen niet meer normaal lopen omdat de lever de poten wegdrukt. Door de trechter krijgen veel dieren last van slokdarmontstekingen. In het slachthuis blijkt dat 30 tot 70% van de dieren botbreuken, ernstige verwondingen of infecties heeft. Driekwart van de dieren zit tijdens deze weken van dwangvoedering in individuele kooitjes opgesloten, waar ze vrijwel niet kunnen bewegen. Foie gras is dus pure dierenmishandeling!
In Duitsland, Denemarken, Noorwegen en Polen is dit dan ook al lang expliciet verboden. Ook In Engeland, Zwitserland en Nederland verbieden algemene dierenwelzijnsregels het dwangvoederen en komt het gelukkig dan ook niet voor. Desondanks wordt nog altijd 22.000 kilo foie gras jaarlijks naar Nederland geimporteerd en vervolgens geserveerd in voornamelijk dure restaurants. Wakker Dier roept iedereen op foie gras gerechten niet te eten.
Nota bene: vaak vertellen mensen dat de foie gras die zij verkopen wel diervriendelijk zou zijn. Dit is niet waar. Een Europese handelsverordening heeft vastgelegd dat de naam foie gras alleen gebruikt mag worden voor levers van meer dan 250 (eenden) of 400 (ganzen) gram. Dit gewicht kan, zo geven wetenschappers aan, alleen bereikt worden met de dieronvriendelijke dwangvoedering. Trap dus niet in deze goedkope verkooppraatjes en eet iets anders!
http://www.kutwereld.nl/ganzen.htm

Snakkend naar adem en vechtend voor het leven

Hoofdstuk NEGENTIEN

Sjonnie en Sofie waren de wenteltrap helemaal omhoog geklommen, er leek geen einde aan te komen, schuifelend en tastend met hun voeten en handen gingen ze verder. Ze konden geen hand voor ogen zien en bleven dicht bij elkaar. En hoewel ze geen verkering hadden hielden ze elkaars handen vast. Plotseling verloor Sjonnie zijn evenwicht en Sofie daardoor ook, ze vielen en met een ijzingwekkende vaart gleden ze via wat een glijbaan leek rond en rond omlaag, het werd heet onder hun broek, zo snel ging het. Aan het einde van de glijbaan belandden ze op iets zachts en stoffigs.
Versuft keken ze om zich heen, veel was er niet te zien dan alleen een lichtpuntje aan de overkant in de muur. Op handen en voeten kropen ze dicht bij elkaar daar naar toe, er zat niets anders op, dan een uitweg te zoeken. Ze hoorden het ijselijke gekrijs dat Thomas en DJ ook hoorden, oorverdovend was het. Toen ze bij licht waren gekomen, bleek het een kiertje te zijn van iets dat op een deur of zo leek, ze duwden er tegen en het gaf mee, voorzichtig probeerden ze of het verder open kom. Het licht werd duidelijker en toen de deur open was keken ze met ogen als schoteltjes zo groot naar …..

Hoofdstuk ACHTTIEN

Thomas en DJ waren opgestaan uit het stof op de grond, het vertrek zag er uit als een keuken, maar hij was in geen eeuwen gebruikt. Ze vroegen zich af waar dan dat eten dat ze in de grote hal hadden gegeten vandaan kwam. Over het antwoord hoefden ze niet lang na te denken, want een luik in de muur ging open en er kwam licht als van vuur uit, bovendien rook het overheerlijk en weer net zo aanlokkelijk als het eten in de hal. Hoewel de jongens genoeg gegeten hadden, konden ze zich niet bedwingen, natuurlijk ook omdat ze nieuwsgierig waren. Ze liepen naar het luik en keken naar binnen, ze konden hun ogen niet geloven, wat ze zagen hadden ze in hun ergste nachtmerries niet nooit gedroomd, een ijselijk gekrijs bereikte hun oren en ze hielden hun handen voor hun oren om niet ter plekke doof te worden.
Met ogen als schoteltjes zo groot keken ze naar …..

Hoofdstuk ZEVENTIEN

Sophie en Sjonnie renden de wenteltrap op, ze renden en renden, alsof de graaf hen vlak op de hielen zat, maar het geluid van zijn krijsende lach stierf weg ............. hijgend stonden ze stil en keken naar boven, er kwam geen eind aan de wenteltrap. Nu iets langzamer liepen ze door.
Beneden had Graaf Infernoluci zijn aandacht nu op de twee overgebleven kinderen Clover en Alaïs gericht, langzaam stapte hij op hen af, met zijn akelige handen als grijpers voor zich uit, zijn gekrijs werd weer harder en scheller.
De kaarsen in de luchter drupten en een paar kaarsen waren al gedoofd. Terwijl de graaf onder de luchter doorliep, droop er hete was van de kaarsen op zijn gezicht, hij krijste en gilde het uit en van die gelegenheid maakten Clover en Alaïs gebruik door langs hem te glippen en op het knopje van de lift te drukken. De deur ging open, ze stapten snel naar binnen, maar toen de deur achter hen weer dicht ging merkten ze dat het in ieder geval geen moderne lift was, het was een gammel houten bak die in een sneltreinvaart omlaag donderde. Daar klapte de deur weer open en werden ze eruit geworpen. Versuft bleven ze liggen.

Hoofdstuk ZESTIEN

Besloten werd, om niet langer meer af te wachten, dus er werd geen wachtdienst ingesteld. Een paar vaders en moeders zouden op onderzoek gaan. Het was inmiddels 20.00 uur 's avonds. Ze bereiden zich voor, met touwen, zaklampen, een EHBO-koffer, gereedschap gingen ze op pad. De andere ouders hiermee nog extra ongerust achterlatend.
In de Volvo XC 90 van Sophie haar vader gingen ze op weg. De auto werd zo dicht mogelijk bij het kasteel geparkeerd, maar dat was nog altijd 25 km er vandaan. Dus vol goede moed gingen ze te voet verder op weg naar het kasteel. De regen sloeg hen in het gezicht en zij baanden zich moeizaam een weg door de glibberende, moerassige en modderige paden naar het kasteel.
Toen zij al 3 uur op weg waren, zagen zij voor zich de Volvo XC 90 staan .............. hadden ze een rondje gelopen, was de auto op onverklaarbare wijze verplaatst?? Het onweer maakte een hels kabaal en verlichtte telkens de lucht met kleuren die door geen penseel te schilderen waren, donkere wolken joegen langs en grauw en nat was de hele omgeving, waardoor het niet duidelijk meer was waar ze zich bevonden. Ze gingen in de auto zitten om te beraadslagen. In de verte doemden er autolichten op. Wie zou dat zijn op dit uur van de nacht. De vader van Sophie kijkt op zijn horloge: het was bijna middernacht.

Hoofdstuk VIJFTIEN

Ondertussen maakten de ouders van de zes kampeerders zich grote zorgen, omdat het zo'n noodweer was geworden. Afgezien van het feit dat de jonge avonturiers zijn gaan kamperen in de buurt van het zo gevreesde zwarte kasteel, waren de ouders meer ongerust over de gevolgen van het weer.
Door de onherbergzaamheid van de landschap was het niet mogelijk om met auto's in de buurt van het kasteel te komen. De ouders van Alaïs en van Thomas riepen de anderen bij elkaar om te overleggen, wat ze het beste konden doen.
De vader van Thomas zei: "ik heb vertrouwen in onze kinderen, maar we zullen paraat moeten staan, om in te grijpen als ze ons nodig hebben. Mijn voorstel is dus om een soort wachtdienst in te stellen. Hebben jullie kinderen allemaal een gsm bij zich?"
Een gemompel volgde, het bleek dat alle kinderen wel hun telefoon bij zich hadden, maar dat er op geen enkele oproep van een van de ouders gereageerd werd. Hierdoor werden de ouders natuurlijk nog ongeruster. Opnieuw werden er pogingen gedaan om de kinderen te bereiken, maar zonder resultaat.

Namasté

Hoofdstuk VEERTIEN

De kinderen stonden als standbeelden in de eetzaal. Alaïs was de eerste die een beetje bij kennis kwam en zodra ze besefte wat er aan de hand was, begon ze te gillen. Haar vriendin Clover zag ze onder de tafel kruipen.
De geest van de graaf kwam langzaam op Sofie en Sjonnie af. Sofie liep een stuk achteruit. De graaf had nu alle aandacht op haar gericht. Hij kwam langzaam haar richting op....
Sjonnie is misschien toch niet zo suf als hij eruit ziet. Hij maakte gebruik van de situatie, rende heel hard langs de graaf de gang op, richting de wenteltrap. Daar aangekomen draaide hij zich om en riep: "Hee lelijkerd! Ik ben hier hoor!". De geest draaide zich om en Sofie maakte dat ze weg kwam. Ze sprong over de tafel, schopte daarbij een gebraden kip weg, en holde zo snel ze kon naar de trap.
Snel klommen ze naar boven.

Hoofdstuk DERTIEN

Sjonnie, die ze meestal Suffie noemden, keek met grote ogen door zijn brillenglazen, hij kuchte even en merkte op, dat praktisch gezien er niets aan de hand kon zijn, dat de wind de deur had dichtgeklapt en dat ze die zo weer open konden maken. Dat alles gewoon uit te leggen was, en ..... hij wilde nog meer zeggen, toen een ijselijke gil hem het praten onmogelijk maakte. Een stem riep weer "DE REGELS VERGETEN!!!!!". Sjonnie's mond bleef halverwege zijn woorden openstaan, zijn brilletje zakte scheef op zijn neus en zijn ogen werden zo groot als schoteltjes van schrik, ook de anderen zagen er ongeveer net zo suf als Sjonnie uit, met grote open monden en ogen als schoteltjes zo groot keken ze voor zich uit: daar stond de geest van graaf Infernoluci in vol ornaat te krijsen van het lachen, onbedaarlijk lachte de graaf en versperde hun de weg, zodat ze niet konden vluchten.

Hoofdstuk TWAALF

Ineens sloeg de deur dicht, en mepte de jongens met veel kracht naar binnen. Het rook er heel erg muf en de jongens hapten naar adem. Een koude windvlaag zorgde ervoor dat hun nekharen recht overeind kwamen te staan.
Een schorre stem fluisterde in hun oren: "Regel acht! Regel acht!!"
De andere vier zaten als vastgenageld op hun stoel en keken verschrikt naar de deur die dicht was geklapt achter Thomas en DJ. Wat nu????
Sophie en Alaïs keken elkaar aan, ze dachten het zelfde, hun vriendjes waren achter die deur verdwenen, en dat was geen goed teken, bij Thomas en DJ voelden ze zich altijd wat zekerder als er enge dingen waren en het koude zweet liep nu langs hun rug. Het huilen stond hen nader dan het lachen, het liefst wilden ze hun vriendjes achterna, maar wat als de deur niet meer open wou, wat moesten ze dan doen. Sophie en Alaïs hadden allang geen trek meer in het eten, ze keken de anderen aan. "Wat zullen we nu doen" vroeg Sophie en keek naar de anderen.

Hoofdstuk ELF

Aan de overkant van de hal zag hij een grote deur, daarop zat een bordje "keuken". Zo'n vijf meter naast die deur zag hij een ijzeren deur, met in de deurstijl knopjes, zou dat een lift zijn?? wat raar, een lift in een kasteel ......
"Kom!" Zei Thomas tegen zijn beste vriend Didier. Didier vindt zijn naam erg bekakt, en heeft er zelf dan ook DJ van gemaakt. DJ is zeker anderhalve kop groter dan Thomas, en met zijn vriend aan zijn zijde, is Thomas ook niet zo bang.
Samen liepen ze naar de grote deur waar keuken op stond. Hij zat dicht. DJ sjorde een keer flink aan de deur, maar kreeg hem niet open. Thomas probeerde het op zijn beurt. En zowaar, de deur vloog open. Nieuwsgierig keken ze om het hoekje. Voorzichtig deden ze een stapje naar binnen.

Paard

Hij wordt bereden door Anky van Grunsven, en hij heet (wat een prachtige naam!!!) IPS Salinero.
Het is zaterdagmiddag. ik geniet van mijn dag. Van mijn weekend. naar Guppyzwemmen geweest van Naomi, boodschappen gedaan, weer veel te veel meegenomen wat ik lekker vind, zoals chinese kool en paksoi en paprika, en biologische eieren (!!!), langs de videotheek gegaan en een paar weekfilms meegenomen.
En dan vind ik het zo heerlijk om in huis allemaal dingen te doen, een beetje huishouden, een beetje surfen op internet, wat schrijven, ik heb allerlei schriftjes voor verschillende onderwerpen. Want ondanks dat er een pc bestaat, waar je de dingen zo in kan toetsen en voor eeuwig bewaren, schrijf ik heel graag gewoon met een pen op een stuk papier.
Het gevoel is geweldig namelijk.
En ik zat even op mijn rode bankje en de tv stond aan, op nederland 1, de NOS. En daar zag ik het!
De elegantie, de sierlijke kracht van dat paard, hij glansde in de zon of het licht en Anky bereed hem vol respect vond ik. Wat een prachtige combinatie van sierlijkheid en kracht, van natuurlijke schoonheid met door mensen geënsceneerde kunst.
IPS Salinero, hij bewoog als een God, zijn glans was nu al verdiend. Het ritme van zijn bewegingen maaken de dans als een euforie. Schielijk keek hij af en toe op, terwijl het schoonrijden maakte dat hij nederig zijn hoofd omlaag had. Dit paard had karakter en keek, hij had een eigen wil, en deed wat er gevraagd werd omdat hij het zelf ook wilde.
Ik zag hem de wissel doen, het gemak waarmee hij versprong, ik kreeg kippevel en tranen in mijn ogen van ontroering bij de aanblik.
IPS Salinero moet gevoeld hebben hoe deze samenwerking tussen een mens en hemzelf moest zijn.
Ik zoek net op Youtube een filmpje over hen beiden, en ik kom bij de “Jumping Amsterdam 2008 Jumping Amsterdam 2008”.
Salinero is ook weer zo mooi. De samensmelting van ruiter en paard geeft me kippevel. Ik hou van wat ik zie, op de muziek van Wibi Soerjadi.

Hoe krijg je het voor elkaar om een paard zoiets te laten doen, een paard heeft zoveel eigen wil, en dit paard had er zoveel plezier in om te deze passen te maken.
Ik ben er echt helemaal stil van.
Anky en Salinero: gefeliciteerd!

*

http://www.youtube.com/watch?v=XYO9A9t0mmI

Volgorde

Zoals je wel begrijpt, is de volgorde hier op dit weblog van oud naar nieuw, dus alles wat ik vandaag of gisteren heb geschreven vindt je direct in beeld en alles wat al wat ouder is, staat in de rechtkantlijn onder Blogarchief.

Waarom ik dit nog eens extra erbij vermeld, vermoedelijk ten overvloede en totaal overbodig, is omdat het verhaal "De regels" dus ergens in het archief is begonnen, heel lastig misschien wel??
Nou, ik hoop dat je het in ieder geval toch met veel plezier en met nieuwsgierigheid leest.
Wat jij Renée???
Nog een aantal hoofdstukken te gaan ....

Hoofdstuk TIEN

Maar verleid door de uitnodigend gedekte tafel, met al dat lekkers, vermanden ze zich, en stootten elkaar aan, zo van "kom op joh, niets aan de hand". Nog altijd een beetje onzeker liepen ze naar de tafel en namen plaats. Thomas en Sophie waren de eersten die iets te eten pakten. En toen de anderen dat zagen, hielden ze zich ook niet meer in en vulden ze hun borden met het heerlijke eten, en deden ze zich tegoed aan het drinken en de overdaad.
Thomas keek eens om zich heen, terwijl hij zijn mond weer volpropte met een lekker stuk chocoladetaart, rechts achter in de hoek van de hal was het een beetje donkerder, de hal zelf was verlicht met houten luchters aan het plafond, waarop grote druipende kaarsen stonden te branden. Het licht van de kaarsen gaf vreemde schaduwen op het plafond en de muren, de hoeken werden extra mysterieus.
In de donkere hoek zag Thomas een wenteltrap van ijzer, die er vrij gammel uitzag. Het wekte wel zijn nieuwsgierigheid en hij wees Sophie waar de trap was. Het leek of de trap oneindig hoog reikte, waardoor je geen einde kon zien.

Hoofdstuk NEGEN

De kinderen stonden te bibberen in de hal. Ze wisten niet wat ze zagen! De trap naar boven was wit als ivoor, met sierlijke spijlen. Een rode loper verwelkomde de binnenkomende gasten, en leidde ze de trap op.
De geur van brandend hout en het geluid van een knisperend vuur, bracht de kinderen naar een grote zaal. Hier stond een gedekte tafel met het lekkerste eten.
Ergens klopte er iets niet. Het was net alsof dit allemaal niet echt was. Hoe sfeervol het ook leek, zodra je het kasteel binnen kwam, was er het gevoel dat je in de gaten gehouden werd.
Er waren stemmen die leken te fluisteren vanuit het openhaardvuur.
De stemmen in het vuur leken te zeggen "de regels vergeten" ; "de regels vergeten" ; "de regels vergeten" ; "de regels vergeten", fluisterend, en toch klonk het zo dreigend, en de zes hoorden het aan.