zondag 26 april 2009
zaterdag 25 april 2009
Passie en toewijding 1
Vanavond, na een heerlijke chatsessie over persoonlijke dingen en een diepgaand telefoontje met een heerlijk mens, besloot ik in tegenstelling tot wat ik eerder had geroepen, nog niet naar bed te gaan. Voelde me weer helemaal verkwikt en heb nog een beetje een studie gemaakt van de dingen die mijn laatste obsessie voeden: informatie van en over Groen Links. Ik ontdekte een aanvulling op wat voor mij een hele nieuwe wereld is, ook omdat ik voor het eerste zelf een en ander ben gaan plaatsen op mijn hyves. Mogelijk wordt het me niet in dank afgenomen, tenslotte zijn jullie andere woorden en sferen van me gewend, maar ook dit is een kant van mij. Gedreven, vol toewijding, enthousiast. Ik heb me een poosje geleden actief aangesloten bij Groen Links Rotterdam. Ik ga proberen om mee te helpen goede dingen neer te zetten en mogelijk gaan jullie dan dus ook op een andere manier van mij horen. 
Ik heb ook nog een studie gedaan vanavond, ik roep maar steeds dat er niet veel uit mijn handen komt, maar puntje bij paaltje is het best wel wat … ik verdiep me namelijk in de studie die betrekking heeft op de invloed van voedsel op de mens, op het brein, op de hormoonhuishouding, en om het dan maar even zo uit te drukken, op de mens als geheel, ik ben van huis uit een holist, waarmee ik bedoel te zeggen dat ik de mens als de som van zijn aspecten zie, de mens met een lichaam, een ziel, een gevoel, energetisch, maar ook als emotioneel wezen. Alles heeft invloed op elkaar. Ook hierover hoop ik jullie van mij te laten horen. En dan dus in relatie tot voeding. Ik weet best wel al veel, ik durf voedingsadviezen te geven, vrijblijvend, ik zelf ben het bewijs dat er genezing mogelijk is door het veranderen van je voeding.Zo, hiermee heb ik de spits voor mezelf afgebeten, en ik zal me er in vastbijten, niet vol agressie, niet om iets stuk te bijten, niet om alles op te vreten en te verteren, maar als in een liefdesbeet, vol passie en toewijding.
Namasté, Sonja
vrijdag 24 april 2009
Het leven gaat door
Het leven gaat door - uit Ode
Cardioloog Pim van Lommel deed een vooraanstaand onderzoek naar bijnadoodervaringen. Met Ode praat hij over de levenslessen van mensen op de rand van de dood. ‘Niemand ontkomt aan de consequenties van zijn gedachten.’
Tijn Touber | 82 december 2005 issue
Toen hij zijn onderzoek naar bijnadoodervaringen aan The Lancet aanbood, kon Pim van Lommel niet vermoeden, dat hij later één van de meest besproken wetenschappers zou worden. Opeens wilde iedereen meer weten over die man die zijn onderzoek naar zo’n esoterisch onderwerp geplaatst wist te krijgen in zo’n toonaangevend medisch vakblad. Toch verbaast het hem niet dat zijn publicatie in 2001 zoveel stof heeft doen opwaaien. Niet eerder werd zo systematisch en uitgebreid onderzoek gedaan naar de ervaringen van mensen die klinisch dood waren verklaard en vervolgens weer terugkwamen in het leven. En niet eerder werd duidelijk hoe eenduidig hun ervaringen zijn en welke consequenties deze hebben voor ons denken over leven en dood. Hij is er de man niet naar om naam en faam na te streven. Op deze mooie zomerdag in zijn achtertuin, nabij Arnhem, straalt Van Lommel, 63 jaar, vooral bescheidenheid uit en toont hij zich meer geïnteresseerd in zijn gast en de ontwikkeling van Ode dan in zijn eigen verhaal. Die nieuwsgierige houding had hem zo’n 35 jaar geleden – toen Van Lommel werkzaam was als arts-assistant in het St. Antonius ziekenhuis in Utrecht – op het spoor gebracht van een patiënt die vertelde over zijn bijnadoodervaring. Hij was op slag gefascineerd. Pas toen hij jaren later het boek Terugkeer uit de dood las, waarin de Amerikaanse arts George Ritchie tot in detail zijn eigen bijnadoodervaring beschrijft, herinnerde Van Lommel die patiënt weer. Hij vroeg zich af of er meer mensen zouden rondlopen met dergelijke ervaringen. Van Lommel besloot om voortaan al zijn patiënten – ook later toen hij als cardioloog werkte in het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem – te vragen of zij zich iets konden herinneren van de periode tijdens hun hartstilstand. ‘Dan was het meestal “nee” en soms “hoezo?” In het laatste geval liep mijn spreekuur uit.’ In twee jaar tijd hoorde hij, tot zijn eigen verbazing, verhalen van twaalf patiënten. Zijn wetenschappelijke nieuwgsierigheid was gewekt. Die verhalen vormden het begin van een jarenlange studie. ‘Ik keek van bovenaf naar mijn eigen lichaam en zag dokters en verplegers vechten voor mijn leven. Ik hoorde wat ze zeiden. Toen kreeg ik een warm gevoel en ik kwam in een tunnel terecht. Aan het einde van die tunnel was een fel, warm, wit, vibrerend licht. Het was prachtig. Het gaf me een rustig en zelfverzekerd gevoel. Ik zweefde ernaar toe. Het warme gevoel werd steeds sterker. Ik voelde me thuis, geliefd, haast extatisch. Ik zag mijn leven aan mij voorbij flitsen. Plots voelde ik weer de pijn van het ongeluk en schoot ik terug in mijn lichaam. Ik was razend dat de dokters me hadden teruggehaald.’ Vrijwel iedere bijnadoodervaring is even prachtig. Mensen voelen zich verbonden en gedragen. Ze doorgronden de werking van het universum. Ze ervaren onvoorwaardelijke liefde en voelen zich vrij van de knellende beslommeringen van het aardse bestaan. Geef mij zo’n ervaring! Van Lommel moet lachen. ‘Het klinkt fantastisch, nietwaar? Toch is het niet altijd even gemakkelijk om hiermee om te gaan. Als mensen terugkomen, hebben ze vaak het gevoel een gevangenis in te moeten. Bovendien kan het jaren duren voordat ze de inzichten die zij hebben opgedaan kunnen of durven integreren in hun alledaagse leven.’ Toch overheersen de positieve ervaringen. Een bijnadoodervaring is volgens de meesten een schitterende gebeurtenis die hun leven sterk verrijkt. Van Lommel: ‘Het belangrijkste dat mensen eraan overhouden, is dat ze niet meer bang zijn voor de dood. Ze hebben namelijk ervaren dat hun bewustzijn doorgaat, dat er continuïteit is. Hun leven en hun identiteit eindigen niet wanneer het lichaam sterft. Ze hebben het gevoel alsof ze een jas uittrekken – meer niet.’ Dat klinkt misschien als de taal van iemand die zich iets te veel op de new-age-afdeling van de boekenhandel heeft gewaagd. Maar bijnadoodervaringen zijn – zo is de ervaring van Van Lommel – helemaal niet voorbehouden aan de gemeenschap van ‘spirituele mensen’. Ze komen net zoveel voor bij mensen die hier vooraf zeer skeptisch tegenover hebben gestaan. ‘Ik kwam “los” van mijn lichaam en zweefde erin en eromheen. Ik had mijn ogen dicht, maar toch kon ik de slaapkamer en mijn lichaam zien. Opeens kon ik honderdduizend keer sneller – en veel helderder - “denken” dan normaal gesproken mogelijk is voor een mens. Op dat moment besefte en accepteerde ik dat ik was gestorven. Het werd tijd om verder te gaan. Het was een volstrekt vredig gevoel – zonder angst of pijn. Er kwamen helemaal geen emoties bij kijken.’ Het opmerkelijkste, zegt Van Lommel, is dat zijn patiënten dergelijke verruimde bewustzijnservaringen hebben, terwijl de hersenen geen enkele activiteit meer vertonen. Volgens de huidige kennis in de medische wetenschap is dat onmogelijk. Omdat het onder wetenschappers algemeen wordt aanvaard dat het bewustzijn in de hersenen zetelt, ontstaat nu dus het raadsel hoe mensen bewustzijn kunnen ervaren, terwijl zij tijdens hun hartstilstand (een klinische dood) bewusteloos zijn. Na al die jaren van intensieve studie spreekt Van Lommel nog steeds met eerbied over het wonder van de bijnadoodervaring. ‘Op dat moment zijn deze mensen niet alleen bewust; ze hebben zelfs een ruimer bewustzijn dan ze ooit hebben gehad. Ze kunnen zeer helder nadenken, hebben herinneringen tot aan hun vroegste jeugd en ervaren een grote mate van verbondenheid met alles en iedereen om hen heen. En dat terwijl er geen enkele activiteit in de hersenen is!’ Dit roept, ook bij Van Lommel, existentiële vragen op. Hij somt op: ‘Wat is bewustzijn en waar is het gelokaliseerd? Bestaat er nog wel een “ik”? Wat is mijn identiteit en waar bevindt die identiteit zich? Wat is het dat waarneemt als ik mijn lichaam daar beneden op de operatietafel zie liggen? Wat is leven? Wat is dood?’ ‘Het lichaam dat ik op het bed zag liggen, was het mijne, maar ik wist dat de tijd om te gaan nog niet was gekomen. Mijn tijd op aarde was nog niet voorbij; er was nog een bestemming.’ Om anderen te overtuigen van de nieuwe inzichten, moest Van Lommel eerst aantonen dat het verruimde bewustzijn zich inderdaad tijdens de periode van hersendood afspeelt. Dat bleek niet moeilijk. Niet zelden blijken patiënten in staat nauwkeurig te beschrijven wat er tijdens hun hartstilstand is gebeurd. Ze weten bijvoorbeeld feilloos waar de verpleegster hun kunstgebit heeft neergelegd, of wat artsen en familieleden tijdens de reanimatie tegen elkaar hebben gezegd. Hoe kan iemand zoiets weten als de hersenen op die momenten niet actief waren? Niettemin zijn er wetenschappers die blijven ontkennen dat de hersenen tijdens de reanimatie geen enkele activiteit vertonen. Van Lommel dient hen van repliek en doceert: ‘Wanneer het hart niet meer klopt, stopt de bloedstroom binnen een seconde. Na zesenhalve seconde beginnen de EEG-activiteiten te veranderen als gevolg van zuurstoftekort. Na vijftien seconden ontstaat er een rechte, vlakke lijn en dan is de elektrische activiteit in de hersenschors volledig verdwenen. De hersenstam kunnen we niet meten, maar tijdens dierproeven is aangetoond dat ook daar dan geen activiteit meer is. Je kunt overigens ook aantonen dat de hersenstam is uitgevallen, omdat deze onze basisreflexen regelt. De pupilreactie en worgreflex zijn bijvoorbeeld uitgevallen. Je kunt iemand zo een buis in de keel duwen. Ook het ademhalingscentrum is uitgevallen. Als de persoon na vijf tot tien minuten niet is gereanimeerd, raken de hersencellen onherstelbaar beschadigd.’ Van Lommel wil het maar duidelijk gezegd hebben: bijnadoodervaringen vinden plaats op het moment dat lichaam en hersenen niet meer functioneren. Zijn bevindingen over het bewustzijn, beseft hij, staan haaks op de wetenschappelijke consensus. Des te opmerkelijker is het dat een gerenommeerd wetenschappelijk vakblad als The Lancet bereid was zijn artikel te plaatsen. Dat ging overigens niet zonderslag of stoot. Van Lommel, grinnikend: ‘Er gingen maanden overheen voordat ik het groene licht kreeg. En toen moest het ineens af, binnen een dag.’ Hij kan er inmiddels om lachen, want hij weet hoe gevoelig zijn conclusies kunnen liggen. Allereerst heeft Van Lommel vragen opgeroepen over wat ‘dood’ nu eigenlijk betekent: ‘Tot nu toe betekende “dood” gewoon het einde van bewustzijn, van identiteit, van leven.’ Dat beeld heeft hij dus gekanteld, zoals hij ook een mythe over bijnadoodervaringen heeft ontzenuwd. ‘Voorheen werden deze ervaringen toegeschreven aan fysiologische, psychologische, farmacologische of religieuze zaken. Dus: zuurstoftekort, het vrijkomen van endorfine, blokkades van receptoren, doodsangst, hallucinaties, religieuze verwachtingspatronen of een combinatie van deze factoren. Maar uit ons onderzoek blijkt dat geen van deze factoren bepaalde of iemand wel of geen bijnadoodervaring heeft.’ ‘Deze ervaring is een zegen voor me, want nu weet ik zeker dat lichaam en ziel afzonderlijke dingen zijn en dat er leven is na de dood. Ik ben er nu van overtuigd dat het bewustzijn na de dood blijft bestaan. De dood is geen dood, maar een andere vorm van leven.’ Volgens Van Lommel zijn de hersenen geen producenten van bewustzijn en geen opslagplaats van herinneringen. Van Lommel wijst erop dat hersenonderzoekers Simon Berkovich en Herms Romijn hebben berekend, dat het voor de hersenen onmogelijk is om alles op te slaan wat je in je leven denkt en meemaakt. Je hersenen zouden hiervoor een verwerkingssnelheid van 1024 bits per seconde nodig hebben. Een uur televisiekijken zou al teveel zijn. ‘Wanneer je díe hoeveelheid informatie – met de associatieve gedachten die je daarbij produceert – zou willen opslaan,’ zegt Van Lommel, ‘dan zijn je hersenen ongeveer vol. Anatomisch en functioneel is het gewoon onmogelijk voor de hersenen om zo’n verwerkingssnelheid te hebben.’ De hersenen zijn dus vooral ontvangers en zenders van informatie. ‘Je kunt hersenen vergelijken met een televisietoestel dat afstemt op specifieke elektromagnetische golven en deze omzet in beeld en geluid. Ons waakbewustzijn, het bewustzijn dat wij tijdens onze dagelijkse activiteiten hebben, reduceert alle informatie die er is tot één enkel feit dat wij als “realiteit” ervaren. Tijdens bijnadoodervaringen worden mensen echter niet beperkt door hun lichaam of hun waakbewustzijn, waardoor zij veel meer realiteiten ervaren.’ Dat verklaart ook waarom mensen na een bijnadoodervaring soms grote moeite hebben weer te functioneren in hun dagelijkse omgeving. De meesten behouden nog een tijd lang de gevoeligheid om op verschillende kanalen tegelijk af te stemmen, waardoor een ritje in het openbaar vervoer al een overweldigende ervaring kan zijn: alle informatie van alle medepassagiers komt op alle kanalen binnen. Van Lommel: ‘Deze mensen zijn heldervoelend, helderhorend en hebben geregeld voorspellende gevoelens.’ Bijnadoodervaringen zijn volgens Van Lommel alleen te verklaren als je ervan uitgaat, dat er een continuïteit van bewustzijn is en dat het bewustzijn zich, compleet met al onze ervaringen en herinneringen, buiten de hersenen bevinden. Over de vraag wáár het bewustzijn zich dan bevindt, kan Van Lommel alleen maar speculeren. ‘Ik vermoed dat er een dimensie is waar deze informatie ligt opgeslagen – een soort collectief bewustzijnsveld waarop wij afstemmen om toegang te krijgen tot onze identiteit en onze herinneringen.’ Door middel van zo’n collectief informatieveld zijn wij niet alleen verbonden met onze eigen informatie, maar ook met die van anderen en zelfs met informatie uit het verleden en de toekomst. ‘Er zijn mensen die tijdens een bijnadoodervaring de toekomst zien’, weet Van Lommel. ‘Zo was er een man die zijn toekomstige gezin zag. Jaren later bevond hij zich in de situatie die hij tijdens zijn bijnadoodervaring had gezien. Ik vermoed dat een déjà vu ook zo werkt.’ Tijdens bijnadoodervaringen kunnen mensen ook contact maken met overledenen, zelfs als ze deze persoon niet kennen. ‘Ik zag een man die me liefhebbend aankeek, maar ik kende hem niet. Pas later, op haar sterfbed, biechtte mijn moeder op dat ik uit een buitenechtelijke relatie was geboren, dat mijn vader een jood was die gedeporteerd en vermoord was in de Tweede Wereldoorlog. Mijn moeder liet me een foto van hem zien. De onbekende man die ik jaren eerder bij mijn bijnadoodervaring had gezien, bleek mijn biologische vader te zijn.’ Als de hersenen niet in staat zijn zoveel informatie op te slaan, zullen zij dus afstemmen en decoderen. Maar hoe ‘weten’ de hersenen dan op welke informatie zij moeten afstemmen? Hoe kan het dat iemand afstemt op zijn eigen herinneringen en niet op die van een ander? Het antwoord van Van Lommel is verrassend kort en simpel: ‘DNA. En dan met name het zogeheten junk-DNA, zo’n 95 procent van het totaal, waarvan wij de functie nog niet kennen.’ Hij vermoedt dat het DNA, dat uniek is voor ieder mens en ieder organisme, werkt als een ontvangstapparaat,een soort tolk, tussen de informatievelden en het organisme. Niet alleen de hersencellen, maar alle cellen in ons hele lichaam zouden gebruikmaken van het DNA om af te stemmen op informatie die de cel aanzet tot actie. Dat cellen hiervoor gebruikmaken van een informatieveld dat buiten tijd en ruimte staat, werd eerder aangetoond door Cleve Backster. Hij zette witte bloedlichaampjes uit wangslijmvlies van een proefpersoon op kweek. Vervolgens plaatste hij de proefpersoon tien kilometer verderop achter een beeldscherm, waar hij afwisselend mooie, vreselijke en seksuele beelden te zien kreeg. Die beelden veranderden niet alleen de huidweerstand van de proefpersoon, maar veroorzaakten tegelijk een meetbare reactie in de op kweek gezette cellen, kilometers verderop in het laboratorium. De gedachte dat DNA werkt als ontvangstapparaat om de mens af te stemmen op zijn specifieke bewustzijnsvelden, plaatst de discussie over orgaantransplantatie in een nieuw licht. Want stel: u krijgt een nieuw hart. Het DNA van dat hart zal zich richten op het bewustzijnsveld van de donor, niet op dat van de ontvanger. Krijgt u dan misschien opeens heel andere informatie binnen? Ja, weet Van Lommel: ‘Er zijn verhalen bekend van mensen die, na een orgaandonatie, heel andere verlangens en leefpatronen ontwikkelden. Zo is er het verhaal van een balletdanseres die ineens motor wilde rijden en junk food wilde eten.’ Dergelijke voorvallen zijn onder meer gedocumenteerd door Claire Sylvia (in haar boek Met hart en ziel) en Paul Pearsall (Het geheugen van het hart). Van Lommel wil mensen niet onnodig bang maken, benadrukt hij, maar hij meent dat de gevolgen van het vervangen van een orgaan groter kunnen zijn dan vaak wordt aangenomen. ‘Ik zag niet alleen wat ik had gedaan, maar ook hoe anderen daardoor waren beïnvloed. Blijkbaar verdwijnen zelfs je gedachten niet... Terwijl mijn leven aan me voorbijtrok, lag voortdurend de nadruk op het belang van liefde.’ Het cliché is waar: mensen zien hun leven aan zich voorbij trekken. In deze terugblik of panorama krijgen mensen inzicht in de consequenties van hun handelingen. Zo kunnen zij bijvoorbeeld zichzelf op 4-jarige leeftijd zien, terwijl zij het speelgoed van hun zusje afpakken, waarbij ze haar verdriet voelen. Van Lommel: ‘Het is op dat moment alsof je de gedachten van de ander in je hebt. Je krijgt inzicht in wat voor invloed jouw gedachten, woorden en daden op jezelf en de ander hadden. Elke gedachte die we hebben, blijkt dus een vorm van energie die eeuwig blijft bestaan.’ Volgens mensen die zo’n levensterugblik hebben meegemaakt, gaat het niet zozeer om de daad die je verricht, maar om de intentie erachter. ‘Als je iets doet omdat je graag aardig gevonden wilt worden, is je intentie niet zuiver en je daad dus ook niet.’ Dan buigt Van Lommel voorover, om er zeker van te zijn dat zijn woorden zullen overkomen: ‘Het is uiterst indringend te ervaren dat alles wat je aan een ander hebt gegeven bij jezelf terugkomt. Niemand ontkomt aan de consequenties van zijn gedachten. Dat is ontzettend confronterend. Mensen ervaren soms dat ze iets nooit meer kunnen goedmaken. Anderen komen terug en gaan meteen mensen bellen om hun verontschuldiging aan te bieden voor iets dat ze twintig jaar geleden hebben gedaan.’ Dus toch een laatste oordeel? Van Lommel is beslist: ‘Zeker niet. Niemand wordt veroordeeld. Het is een inzichtervaring. De meeste mensen maken de terugblik mee in de aanwezigheid van een wezen van licht. Dat wezen is volstrekt liefdevol, volledig accepterend, zonder oordeel, maar met volledig inzicht. De terugblik verandert het levensinzicht van mensen. Ze krijgen andere waarden. Ze voelen dat ze één zijn met de de natuur en de aarde. Er is geen verschil meer tussen de ander en henzelf. Het gaat niet om macht, uiterlijk, mooie auto’s, kleren, een jong lijf. Het gaat om heel andere dingen: liefde voor jezelf, de natuur, je medemens. De boodschap is zo oud als de wereld, maar nu hebben ze het zelf ervaren en nu moeten ze ernaar gaan leven.’ Na een korte pauze zegt hij dan, peinzend: ‘Het is haast angstig te beseffen dat elke gedachte effect heeft. Als je dát tot je laat doordringen... We beïnvloeden onszelf, elkaar en de natuur met iedere gedachte, positief of negatief.’ Moet je bijna dood zijn geweest om die levenslessen te leren? Nee, meent Van Lommel, die zelf nooit een bijnadoodervaring heeft gehad. Zelf heeft hij dankzij zijn onderzoek zoveel waardevolle lessen geleerd, dat hij in 1992 zijn carrière als cardioloog heeft beëindigd om zich volledig te kunnen wijden aan verder onderzoek en nieuwe publicaties en lezingen over dit onderwerp. Hij heeft Stichting Merkawah opgericht, die mensen met een bijnadoodervaring voorlichting en begeleiding biedt. ‘Door ermee bezig te zijn en ervoor open te staan, is mijn leven veranderd’, zegt Van Lommel. ‘Ik zie nu in dat alles voortkomt uit bewustzijn. Ik begrijp beter dat je je eigen realiteit creëert op basis van het bewustzijn dat je hebt en de intentie van waaruit je leeft. Ik begrijp dat bewustzijn de basis is van leven, en dat het in het leven vooral gaat om compassie, empathie en liefde.’ De fragmenten in dit artikel zijn afkomstig uit interviews die Pim van Lommel en zijn onderzoeksteam hebben gehouden met mensen met een bijnadoodervaring. Meer informatie over Stichting Merkawah: Vlaskamp 642, 2592 AT Den Haag, info@merkawah.nl, www.merkawah.nl.
Cardioloog Pim van Lommel deed een vooraanstaand onderzoek naar bijnadoodervaringen. Met Ode praat hij over de levenslessen van mensen op de rand van de dood. ‘Niemand ontkomt aan de consequenties van zijn gedachten.’
Tijn Touber | 82 december 2005 issue
Toen hij zijn onderzoek naar bijnadoodervaringen aan The Lancet aanbood, kon Pim van Lommel niet vermoeden, dat hij later één van de meest besproken wetenschappers zou worden. Opeens wilde iedereen meer weten over die man die zijn onderzoek naar zo’n esoterisch onderwerp geplaatst wist te krijgen in zo’n toonaangevend medisch vakblad. Toch verbaast het hem niet dat zijn publicatie in 2001 zoveel stof heeft doen opwaaien. Niet eerder werd zo systematisch en uitgebreid onderzoek gedaan naar de ervaringen van mensen die klinisch dood waren verklaard en vervolgens weer terugkwamen in het leven. En niet eerder werd duidelijk hoe eenduidig hun ervaringen zijn en welke consequenties deze hebben voor ons denken over leven en dood. Hij is er de man niet naar om naam en faam na te streven. Op deze mooie zomerdag in zijn achtertuin, nabij Arnhem, straalt Van Lommel, 63 jaar, vooral bescheidenheid uit en toont hij zich meer geïnteresseerd in zijn gast en de ontwikkeling van Ode dan in zijn eigen verhaal. Die nieuwsgierige houding had hem zo’n 35 jaar geleden – toen Van Lommel werkzaam was als arts-assistant in het St. Antonius ziekenhuis in Utrecht – op het spoor gebracht van een patiënt die vertelde over zijn bijnadoodervaring. Hij was op slag gefascineerd. Pas toen hij jaren later het boek Terugkeer uit de dood las, waarin de Amerikaanse arts George Ritchie tot in detail zijn eigen bijnadoodervaring beschrijft, herinnerde Van Lommel die patiënt weer. Hij vroeg zich af of er meer mensen zouden rondlopen met dergelijke ervaringen. Van Lommel besloot om voortaan al zijn patiënten – ook later toen hij als cardioloog werkte in het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem – te vragen of zij zich iets konden herinneren van de periode tijdens hun hartstilstand. ‘Dan was het meestal “nee” en soms “hoezo?” In het laatste geval liep mijn spreekuur uit.’ In twee jaar tijd hoorde hij, tot zijn eigen verbazing, verhalen van twaalf patiënten. Zijn wetenschappelijke nieuwgsierigheid was gewekt. Die verhalen vormden het begin van een jarenlange studie. ‘Ik keek van bovenaf naar mijn eigen lichaam en zag dokters en verplegers vechten voor mijn leven. Ik hoorde wat ze zeiden. Toen kreeg ik een warm gevoel en ik kwam in een tunnel terecht. Aan het einde van die tunnel was een fel, warm, wit, vibrerend licht. Het was prachtig. Het gaf me een rustig en zelfverzekerd gevoel. Ik zweefde ernaar toe. Het warme gevoel werd steeds sterker. Ik voelde me thuis, geliefd, haast extatisch. Ik zag mijn leven aan mij voorbij flitsen. Plots voelde ik weer de pijn van het ongeluk en schoot ik terug in mijn lichaam. Ik was razend dat de dokters me hadden teruggehaald.’ Vrijwel iedere bijnadoodervaring is even prachtig. Mensen voelen zich verbonden en gedragen. Ze doorgronden de werking van het universum. Ze ervaren onvoorwaardelijke liefde en voelen zich vrij van de knellende beslommeringen van het aardse bestaan. Geef mij zo’n ervaring! Van Lommel moet lachen. ‘Het klinkt fantastisch, nietwaar? Toch is het niet altijd even gemakkelijk om hiermee om te gaan. Als mensen terugkomen, hebben ze vaak het gevoel een gevangenis in te moeten. Bovendien kan het jaren duren voordat ze de inzichten die zij hebben opgedaan kunnen of durven integreren in hun alledaagse leven.’ Toch overheersen de positieve ervaringen. Een bijnadoodervaring is volgens de meesten een schitterende gebeurtenis die hun leven sterk verrijkt. Van Lommel: ‘Het belangrijkste dat mensen eraan overhouden, is dat ze niet meer bang zijn voor de dood. Ze hebben namelijk ervaren dat hun bewustzijn doorgaat, dat er continuïteit is. Hun leven en hun identiteit eindigen niet wanneer het lichaam sterft. Ze hebben het gevoel alsof ze een jas uittrekken – meer niet.’ Dat klinkt misschien als de taal van iemand die zich iets te veel op de new-age-afdeling van de boekenhandel heeft gewaagd. Maar bijnadoodervaringen zijn – zo is de ervaring van Van Lommel – helemaal niet voorbehouden aan de gemeenschap van ‘spirituele mensen’. Ze komen net zoveel voor bij mensen die hier vooraf zeer skeptisch tegenover hebben gestaan. ‘Ik kwam “los” van mijn lichaam en zweefde erin en eromheen. Ik had mijn ogen dicht, maar toch kon ik de slaapkamer en mijn lichaam zien. Opeens kon ik honderdduizend keer sneller – en veel helderder - “denken” dan normaal gesproken mogelijk is voor een mens. Op dat moment besefte en accepteerde ik dat ik was gestorven. Het werd tijd om verder te gaan. Het was een volstrekt vredig gevoel – zonder angst of pijn. Er kwamen helemaal geen emoties bij kijken.’ Het opmerkelijkste, zegt Van Lommel, is dat zijn patiënten dergelijke verruimde bewustzijnservaringen hebben, terwijl de hersenen geen enkele activiteit meer vertonen. Volgens de huidige kennis in de medische wetenschap is dat onmogelijk. Omdat het onder wetenschappers algemeen wordt aanvaard dat het bewustzijn in de hersenen zetelt, ontstaat nu dus het raadsel hoe mensen bewustzijn kunnen ervaren, terwijl zij tijdens hun hartstilstand (een klinische dood) bewusteloos zijn. Na al die jaren van intensieve studie spreekt Van Lommel nog steeds met eerbied over het wonder van de bijnadoodervaring. ‘Op dat moment zijn deze mensen niet alleen bewust; ze hebben zelfs een ruimer bewustzijn dan ze ooit hebben gehad. Ze kunnen zeer helder nadenken, hebben herinneringen tot aan hun vroegste jeugd en ervaren een grote mate van verbondenheid met alles en iedereen om hen heen. En dat terwijl er geen enkele activiteit in de hersenen is!’ Dit roept, ook bij Van Lommel, existentiële vragen op. Hij somt op: ‘Wat is bewustzijn en waar is het gelokaliseerd? Bestaat er nog wel een “ik”? Wat is mijn identiteit en waar bevindt die identiteit zich? Wat is het dat waarneemt als ik mijn lichaam daar beneden op de operatietafel zie liggen? Wat is leven? Wat is dood?’ ‘Het lichaam dat ik op het bed zag liggen, was het mijne, maar ik wist dat de tijd om te gaan nog niet was gekomen. Mijn tijd op aarde was nog niet voorbij; er was nog een bestemming.’ Om anderen te overtuigen van de nieuwe inzichten, moest Van Lommel eerst aantonen dat het verruimde bewustzijn zich inderdaad tijdens de periode van hersendood afspeelt. Dat bleek niet moeilijk. Niet zelden blijken patiënten in staat nauwkeurig te beschrijven wat er tijdens hun hartstilstand is gebeurd. Ze weten bijvoorbeeld feilloos waar de verpleegster hun kunstgebit heeft neergelegd, of wat artsen en familieleden tijdens de reanimatie tegen elkaar hebben gezegd. Hoe kan iemand zoiets weten als de hersenen op die momenten niet actief waren? Niettemin zijn er wetenschappers die blijven ontkennen dat de hersenen tijdens de reanimatie geen enkele activiteit vertonen. Van Lommel dient hen van repliek en doceert: ‘Wanneer het hart niet meer klopt, stopt de bloedstroom binnen een seconde. Na zesenhalve seconde beginnen de EEG-activiteiten te veranderen als gevolg van zuurstoftekort. Na vijftien seconden ontstaat er een rechte, vlakke lijn en dan is de elektrische activiteit in de hersenschors volledig verdwenen. De hersenstam kunnen we niet meten, maar tijdens dierproeven is aangetoond dat ook daar dan geen activiteit meer is. Je kunt overigens ook aantonen dat de hersenstam is uitgevallen, omdat deze onze basisreflexen regelt. De pupilreactie en worgreflex zijn bijvoorbeeld uitgevallen. Je kunt iemand zo een buis in de keel duwen. Ook het ademhalingscentrum is uitgevallen. Als de persoon na vijf tot tien minuten niet is gereanimeerd, raken de hersencellen onherstelbaar beschadigd.’ Van Lommel wil het maar duidelijk gezegd hebben: bijnadoodervaringen vinden plaats op het moment dat lichaam en hersenen niet meer functioneren. Zijn bevindingen over het bewustzijn, beseft hij, staan haaks op de wetenschappelijke consensus. Des te opmerkelijker is het dat een gerenommeerd wetenschappelijk vakblad als The Lancet bereid was zijn artikel te plaatsen. Dat ging overigens niet zonderslag of stoot. Van Lommel, grinnikend: ‘Er gingen maanden overheen voordat ik het groene licht kreeg. En toen moest het ineens af, binnen een dag.’ Hij kan er inmiddels om lachen, want hij weet hoe gevoelig zijn conclusies kunnen liggen. Allereerst heeft Van Lommel vragen opgeroepen over wat ‘dood’ nu eigenlijk betekent: ‘Tot nu toe betekende “dood” gewoon het einde van bewustzijn, van identiteit, van leven.’ Dat beeld heeft hij dus gekanteld, zoals hij ook een mythe over bijnadoodervaringen heeft ontzenuwd. ‘Voorheen werden deze ervaringen toegeschreven aan fysiologische, psychologische, farmacologische of religieuze zaken. Dus: zuurstoftekort, het vrijkomen van endorfine, blokkades van receptoren, doodsangst, hallucinaties, religieuze verwachtingspatronen of een combinatie van deze factoren. Maar uit ons onderzoek blijkt dat geen van deze factoren bepaalde of iemand wel of geen bijnadoodervaring heeft.’ ‘Deze ervaring is een zegen voor me, want nu weet ik zeker dat lichaam en ziel afzonderlijke dingen zijn en dat er leven is na de dood. Ik ben er nu van overtuigd dat het bewustzijn na de dood blijft bestaan. De dood is geen dood, maar een andere vorm van leven.’ Volgens Van Lommel zijn de hersenen geen producenten van bewustzijn en geen opslagplaats van herinneringen. Van Lommel wijst erop dat hersenonderzoekers Simon Berkovich en Herms Romijn hebben berekend, dat het voor de hersenen onmogelijk is om alles op te slaan wat je in je leven denkt en meemaakt. Je hersenen zouden hiervoor een verwerkingssnelheid van 1024 bits per seconde nodig hebben. Een uur televisiekijken zou al teveel zijn. ‘Wanneer je díe hoeveelheid informatie – met de associatieve gedachten die je daarbij produceert – zou willen opslaan,’ zegt Van Lommel, ‘dan zijn je hersenen ongeveer vol. Anatomisch en functioneel is het gewoon onmogelijk voor de hersenen om zo’n verwerkingssnelheid te hebben.’ De hersenen zijn dus vooral ontvangers en zenders van informatie. ‘Je kunt hersenen vergelijken met een televisietoestel dat afstemt op specifieke elektromagnetische golven en deze omzet in beeld en geluid. Ons waakbewustzijn, het bewustzijn dat wij tijdens onze dagelijkse activiteiten hebben, reduceert alle informatie die er is tot één enkel feit dat wij als “realiteit” ervaren. Tijdens bijnadoodervaringen worden mensen echter niet beperkt door hun lichaam of hun waakbewustzijn, waardoor zij veel meer realiteiten ervaren.’ Dat verklaart ook waarom mensen na een bijnadoodervaring soms grote moeite hebben weer te functioneren in hun dagelijkse omgeving. De meesten behouden nog een tijd lang de gevoeligheid om op verschillende kanalen tegelijk af te stemmen, waardoor een ritje in het openbaar vervoer al een overweldigende ervaring kan zijn: alle informatie van alle medepassagiers komt op alle kanalen binnen. Van Lommel: ‘Deze mensen zijn heldervoelend, helderhorend en hebben geregeld voorspellende gevoelens.’ Bijnadoodervaringen zijn volgens Van Lommel alleen te verklaren als je ervan uitgaat, dat er een continuïteit van bewustzijn is en dat het bewustzijn zich, compleet met al onze ervaringen en herinneringen, buiten de hersenen bevinden. Over de vraag wáár het bewustzijn zich dan bevindt, kan Van Lommel alleen maar speculeren. ‘Ik vermoed dat er een dimensie is waar deze informatie ligt opgeslagen – een soort collectief bewustzijnsveld waarop wij afstemmen om toegang te krijgen tot onze identiteit en onze herinneringen.’ Door middel van zo’n collectief informatieveld zijn wij niet alleen verbonden met onze eigen informatie, maar ook met die van anderen en zelfs met informatie uit het verleden en de toekomst. ‘Er zijn mensen die tijdens een bijnadoodervaring de toekomst zien’, weet Van Lommel. ‘Zo was er een man die zijn toekomstige gezin zag. Jaren later bevond hij zich in de situatie die hij tijdens zijn bijnadoodervaring had gezien. Ik vermoed dat een déjà vu ook zo werkt.’ Tijdens bijnadoodervaringen kunnen mensen ook contact maken met overledenen, zelfs als ze deze persoon niet kennen. ‘Ik zag een man die me liefhebbend aankeek, maar ik kende hem niet. Pas later, op haar sterfbed, biechtte mijn moeder op dat ik uit een buitenechtelijke relatie was geboren, dat mijn vader een jood was die gedeporteerd en vermoord was in de Tweede Wereldoorlog. Mijn moeder liet me een foto van hem zien. De onbekende man die ik jaren eerder bij mijn bijnadoodervaring had gezien, bleek mijn biologische vader te zijn.’ Als de hersenen niet in staat zijn zoveel informatie op te slaan, zullen zij dus afstemmen en decoderen. Maar hoe ‘weten’ de hersenen dan op welke informatie zij moeten afstemmen? Hoe kan het dat iemand afstemt op zijn eigen herinneringen en niet op die van een ander? Het antwoord van Van Lommel is verrassend kort en simpel: ‘DNA. En dan met name het zogeheten junk-DNA, zo’n 95 procent van het totaal, waarvan wij de functie nog niet kennen.’ Hij vermoedt dat het DNA, dat uniek is voor ieder mens en ieder organisme, werkt als een ontvangstapparaat,een soort tolk, tussen de informatievelden en het organisme. Niet alleen de hersencellen, maar alle cellen in ons hele lichaam zouden gebruikmaken van het DNA om af te stemmen op informatie die de cel aanzet tot actie. Dat cellen hiervoor gebruikmaken van een informatieveld dat buiten tijd en ruimte staat, werd eerder aangetoond door Cleve Backster. Hij zette witte bloedlichaampjes uit wangslijmvlies van een proefpersoon op kweek. Vervolgens plaatste hij de proefpersoon tien kilometer verderop achter een beeldscherm, waar hij afwisselend mooie, vreselijke en seksuele beelden te zien kreeg. Die beelden veranderden niet alleen de huidweerstand van de proefpersoon, maar veroorzaakten tegelijk een meetbare reactie in de op kweek gezette cellen, kilometers verderop in het laboratorium. De gedachte dat DNA werkt als ontvangstapparaat om de mens af te stemmen op zijn specifieke bewustzijnsvelden, plaatst de discussie over orgaantransplantatie in een nieuw licht. Want stel: u krijgt een nieuw hart. Het DNA van dat hart zal zich richten op het bewustzijnsveld van de donor, niet op dat van de ontvanger. Krijgt u dan misschien opeens heel andere informatie binnen? Ja, weet Van Lommel: ‘Er zijn verhalen bekend van mensen die, na een orgaandonatie, heel andere verlangens en leefpatronen ontwikkelden. Zo is er het verhaal van een balletdanseres die ineens motor wilde rijden en junk food wilde eten.’ Dergelijke voorvallen zijn onder meer gedocumenteerd door Claire Sylvia (in haar boek Met hart en ziel) en Paul Pearsall (Het geheugen van het hart). Van Lommel wil mensen niet onnodig bang maken, benadrukt hij, maar hij meent dat de gevolgen van het vervangen van een orgaan groter kunnen zijn dan vaak wordt aangenomen. ‘Ik zag niet alleen wat ik had gedaan, maar ook hoe anderen daardoor waren beïnvloed. Blijkbaar verdwijnen zelfs je gedachten niet... Terwijl mijn leven aan me voorbijtrok, lag voortdurend de nadruk op het belang van liefde.’ Het cliché is waar: mensen zien hun leven aan zich voorbij trekken. In deze terugblik of panorama krijgen mensen inzicht in de consequenties van hun handelingen. Zo kunnen zij bijvoorbeeld zichzelf op 4-jarige leeftijd zien, terwijl zij het speelgoed van hun zusje afpakken, waarbij ze haar verdriet voelen. Van Lommel: ‘Het is op dat moment alsof je de gedachten van de ander in je hebt. Je krijgt inzicht in wat voor invloed jouw gedachten, woorden en daden op jezelf en de ander hadden. Elke gedachte die we hebben, blijkt dus een vorm van energie die eeuwig blijft bestaan.’ Volgens mensen die zo’n levensterugblik hebben meegemaakt, gaat het niet zozeer om de daad die je verricht, maar om de intentie erachter. ‘Als je iets doet omdat je graag aardig gevonden wilt worden, is je intentie niet zuiver en je daad dus ook niet.’ Dan buigt Van Lommel voorover, om er zeker van te zijn dat zijn woorden zullen overkomen: ‘Het is uiterst indringend te ervaren dat alles wat je aan een ander hebt gegeven bij jezelf terugkomt. Niemand ontkomt aan de consequenties van zijn gedachten. Dat is ontzettend confronterend. Mensen ervaren soms dat ze iets nooit meer kunnen goedmaken. Anderen komen terug en gaan meteen mensen bellen om hun verontschuldiging aan te bieden voor iets dat ze twintig jaar geleden hebben gedaan.’ Dus toch een laatste oordeel? Van Lommel is beslist: ‘Zeker niet. Niemand wordt veroordeeld. Het is een inzichtervaring. De meeste mensen maken de terugblik mee in de aanwezigheid van een wezen van licht. Dat wezen is volstrekt liefdevol, volledig accepterend, zonder oordeel, maar met volledig inzicht. De terugblik verandert het levensinzicht van mensen. Ze krijgen andere waarden. Ze voelen dat ze één zijn met de de natuur en de aarde. Er is geen verschil meer tussen de ander en henzelf. Het gaat niet om macht, uiterlijk, mooie auto’s, kleren, een jong lijf. Het gaat om heel andere dingen: liefde voor jezelf, de natuur, je medemens. De boodschap is zo oud als de wereld, maar nu hebben ze het zelf ervaren en nu moeten ze ernaar gaan leven.’ Na een korte pauze zegt hij dan, peinzend: ‘Het is haast angstig te beseffen dat elke gedachte effect heeft. Als je dát tot je laat doordringen... We beïnvloeden onszelf, elkaar en de natuur met iedere gedachte, positief of negatief.’ Moet je bijna dood zijn geweest om die levenslessen te leren? Nee, meent Van Lommel, die zelf nooit een bijnadoodervaring heeft gehad. Zelf heeft hij dankzij zijn onderzoek zoveel waardevolle lessen geleerd, dat hij in 1992 zijn carrière als cardioloog heeft beëindigd om zich volledig te kunnen wijden aan verder onderzoek en nieuwe publicaties en lezingen over dit onderwerp. Hij heeft Stichting Merkawah opgericht, die mensen met een bijnadoodervaring voorlichting en begeleiding biedt. ‘Door ermee bezig te zijn en ervoor open te staan, is mijn leven veranderd’, zegt Van Lommel. ‘Ik zie nu in dat alles voortkomt uit bewustzijn. Ik begrijp beter dat je je eigen realiteit creëert op basis van het bewustzijn dat je hebt en de intentie van waaruit je leeft. Ik begrijp dat bewustzijn de basis is van leven, en dat het in het leven vooral gaat om compassie, empathie en liefde.’ De fragmenten in dit artikel zijn afkomstig uit interviews die Pim van Lommel en zijn onderzoeksteam hebben gehouden met mensen met een bijnadoodervaring. Meer informatie over Stichting Merkawah: Vlaskamp 642, 2592 AT Den Haag, info@merkawah.nl, www.merkawah.nl.
Groen eten
Groen eten
De Nederlandse Vegetariërsbond (NVB) gaat ‘groen eten’, oftewel vleesvrij eten, promoten via de website www.eatgreen.nl. Op de site kunnen mensen elkaar uitnodigen om samen te eten, staan recepten en adressen van vegetarische restaurants.
Met de campagne EatGreen Together wil de Nederlandse Vegetariërsbond (NVB) mensen inspireren om samen minder vlees te eten, zodat zij op een makkelijke manier een bijdrage kunnen leveren aan een beter klimaat. Op de site staan ook diverse ‘weetjes’ die mensen moeten aansporen minder vlees te eten. Zo verminder je de CO2-uitstoot al snel met 100 kilo per jaar door een dag in de week geen vlees of vis te eten.
En wist u dat:
-Maar liefst 18 procent van de mondiale broeikasgassenuitstoot afkomstig is van veeteelt, terwijl de bijdrage van de volledige transportsector 'maar' 13 procent is?
-Eén koe volgens berekeningen van het CLM jaarlijks net zoveel broeikasgassen uitstoot als 4,5 auto’s, ofwel het rijden van 70.000 km?
-Eén dag in de week geen vlees eten op het milieu hetzelfde effect heeft als de auto 1250km minder gebruiken?
-Als alle Nederlanders 1 keer per week geen vlees eten, dat evenveel klimaatwinst oplevert als een miljoen auto’s minder op de weg?
-Je van de 100.000 liter water die nodig is voor de productie van 1 kilo rood vlees 2 jaar lang kunt douchen?
-Er voor de productie van dierlijke eiwitten ongeveer tien keer zoveel land nodig is als voor de productie van plantaardige eiwitten?
Meer informatie: www.eatgreen.nl
De Nederlandse Vegetariërsbond (NVB) gaat ‘groen eten’, oftewel vleesvrij eten, promoten via de website www.eatgreen.nl. Op de site kunnen mensen elkaar uitnodigen om samen te eten, staan recepten en adressen van vegetarische restaurants.
Met de campagne EatGreen Together wil de Nederlandse Vegetariërsbond (NVB) mensen inspireren om samen minder vlees te eten, zodat zij op een makkelijke manier een bijdrage kunnen leveren aan een beter klimaat. Op de site staan ook diverse ‘weetjes’ die mensen moeten aansporen minder vlees te eten. Zo verminder je de CO2-uitstoot al snel met 100 kilo per jaar door een dag in de week geen vlees of vis te eten.
En wist u dat:
-Maar liefst 18 procent van de mondiale broeikasgassenuitstoot afkomstig is van veeteelt, terwijl de bijdrage van de volledige transportsector 'maar' 13 procent is?
-Eén koe volgens berekeningen van het CLM jaarlijks net zoveel broeikasgassen uitstoot als 4,5 auto’s, ofwel het rijden van 70.000 km?
-Eén dag in de week geen vlees eten op het milieu hetzelfde effect heeft als de auto 1250km minder gebruiken?
-Als alle Nederlanders 1 keer per week geen vlees eten, dat evenveel klimaatwinst oplevert als een miljoen auto’s minder op de weg?
-Je van de 100.000 liter water die nodig is voor de productie van 1 kilo rood vlees 2 jaar lang kunt douchen?
-Er voor de productie van dierlijke eiwitten ongeveer tien keer zoveel land nodig is als voor de productie van plantaardige eiwitten?
Meer informatie: www.eatgreen.nl
donderdag 9 april 2009
Nepbull - een waarschuwing
Hieronder plaats ik een stukje dat ik doorgestuurd reeg via hyves:
Mijn commentaar is deze:
De onderzoeken zijn nog gaande naar dit, als je af en toe een drankje neemt, zoals ik, is er niets aan de hand, vitamine B12 is juist een tekort bijvoorbeeld bij veel vrouwen.Ik zal het stukje in mijn blog zetten, maar bij normaal gebruik is er niets aan de hand.Nee, dan de mensen die een overdosis frisdrank nemen, die krijgen misschien wel diabetes. Of de rokers onder ons, of hand op steken wie er dagelijks meer dan een jointje neemt?
I rest my case ... bedankt voor het stukje,
namasté
Van: Maudy [/hyver]
Datum: 2009-04-09 04:29:35
FW: Vleugels van de dood
Van: Mit[/hyver]
Datum: 2009-04-08 23:21:37
Vleugels van de dood
Aan zij die zelf of mensen kennen die graag Red Bull drinken, dan moetenze dit zeker lezen. En onderzoek zelf ook hoe het zit. Het geldt niet alleen voor de rode stier, maar ook voor de namaaksmaken ervan. Het geeft je Vleugels .... maar om te sterven ...Lees het en stuur het door naar je contacten. De drank wordt verkocht in alle supermarkten in ons land. Het verkoopt, is in de mode, ieder van ons kan het consumeren en we proberen het alleen aluit nieuwsgierigheid. ... en dat kan fataal zijn. RED BULL is opgericht ter stimulering van de hersenen bij mensen ondergrote lichamelijke inspanning, en niet voor gebruik als een verfrissend of onschuldig drankje . RED BULL wordt wereldwijd op de markt gebracht met de slogan: "Verhoging
van fysieke uithoudingsvermogen, snelheid en het vermogen zich teconcentreren en van de reactiesnelheid, geeft meer energie en verbeterthet humeur. (Dit alles is te vinden in een blikje van: RED BULL,energizing drank van de millennium (volgens haar hebzuchtige eigenaren). RED BULL heeft bijna 100 landen bereikt over de hele wereld. Red Bull-merk is de sleutel tot jonge consumenten en atleten, tweeaantrekkelijke segmenten die zijn gefascineerd door de stimulans van dedrank.
GESCHIEDENIS:De drank is gemaakt door Dietrich Mateschitz, een ondernemer van Oostenrijkse afkomst, die het ontdekte op een zakenreis naar Hong Kong, terwijl die werkzaam was voor een fabrikant van tandenborstels. De vloeistof-gebaseerd op een formule die bevat cafeïne, taurine en die een furore veroorzaakte in het land. Hij dacht toen dan aan het succes dat deze drank zou zijn in Europa, waar er nog geen sprake was van dit product. Hij dacht ook de gelegenheid om een ondernemer te worden. MAAR DE WAARHEID VAN DIT DRANK IS HEEL IETS ANDERS !In Frankrijk en Denemarken hebben ze het pas al verboden, omdat derealiteit van deze drank is dat hij een cocktail van de dood is, omdat decomponenten worden gemengd met vitamine glucuronolactone.
Glucuronolactone is een zeer gevaarlijke chemischprodukt, die fungeert alseen hallucinogene drug, ontwikkeld door het Ministerie van Defensie vande Verenigde Staten in de jaren 60, om het moreel van de troepen inVietnam te stimuleren, om de stress van de oorlog tegen te gaan. Maar de effecten ervan op het lichaam waren zo verwoestend, dat men ermeemoest stoppen vanwege de hoge percentage van gevallen van migraine,hersentumoren en ziekten van de lever die is gebleken dat soldaten haddendie er gebruik van maakten. En ondanks dit, is op het blikje van Red Bull te lezen wat haarcomponenten zijn: GLUCURONALACTONE, medisch geclassificeerd als een stimulant. Maar ze zeggen niet wat de gevolgen zijn op het blikje Red Bull van zijn consumptie.
Ze zouden een reeks van waarschuwingen moeten plaatsen:
1. Het is gevaarlijk, als u geen lichaamsbeweging doet, omdat de functievan de energizing de hartslag versnelt, kan je een VOLLEDIGE hartaanvalkrijgen.
2. U loopt het risico op het lijden van een hersenbloeding als gevolg vande Red Bull. Het bevat componenten die het bloed verdunnen die naar hethart wordt gepompt, het kost minder moeite, en dus is minder er fysiekeuitputting.
3. Het is verboden de de Red Bull te mengen met alcohol, omdat het drinkenvan het mengsel verandert in een dodelijke bom die rechtstreeks aanvallendoet op de lever, waardoor het getroffen gebied niet meer is herstellen.
4. Een van de belangrijkste onderdelen van de Red Bull is vitamine B12,gebruikt in de geneeskunde voor de herstel van de patiënten die in eengeraakt zijn in een coma ethyl (coma, veroorzaakt door alcoholgebruik).Dat is waarom we verkeren instaat van te hoge bloeddruk en een toestandvan exciteerbaarheid, alsof we dronken zijn zonder alcoholhoudende drankente hebben genomen.
5. Regelmatige consumptie van RED BULL is de aanleiding van de opkomst vaneen aantal zenuwen neurale ziekten die onomkeerbaar zijn(geen herstelmogelijk).
CONCLUSIE: Het is een drankje dat moet worden verboden in de hele wereld.Puerto Rico , Dominicaanse Republiek,Venezuela en andere Caribische landenzijn de alarmeringsdiensten van andere landen aan het spreken, over wat het mengsel van deze drank met alcohol. Het creëert een tijdbom voor hetmenselijk lichaam, met name onder jongeren en volwassenen door hunonwetend weinig ervaring. Het is een kwestie van de volksgezondheid, PLEASE pass deze e-mail aan al uw contacten, zonen en dochters en maak copien Toon het aan iedereen die je kent. De drank wordt verkocht in supermarkten en winkels in het land en een vanonze vrienden of onze kinderen het kunnen gebruiken om te testenaangetrokken door de publiciteit... kan het fataal zijn.
Mijn commentaar is deze:
De onderzoeken zijn nog gaande naar dit, als je af en toe een drankje neemt, zoals ik, is er niets aan de hand, vitamine B12 is juist een tekort bijvoorbeeld bij veel vrouwen.Ik zal het stukje in mijn blog zetten, maar bij normaal gebruik is er niets aan de hand.Nee, dan de mensen die een overdosis frisdrank nemen, die krijgen misschien wel diabetes. Of de rokers onder ons, of hand op steken wie er dagelijks meer dan een jointje neemt?
I rest my case ... bedankt voor het stukje,
namasté
Van: Maudy [/hyver]
Datum: 2009-04-09 04:29:35
FW: Vleugels van de dood
Van: Mit[/hyver]
Datum: 2009-04-08 23:21:37
Vleugels van de dood
Aan zij die zelf of mensen kennen die graag Red Bull drinken, dan moetenze dit zeker lezen. En onderzoek zelf ook hoe het zit. Het geldt niet alleen voor de rode stier, maar ook voor de namaaksmaken ervan. Het geeft je Vleugels .... maar om te sterven ...Lees het en stuur het door naar je contacten. De drank wordt verkocht in alle supermarkten in ons land. Het verkoopt, is in de mode, ieder van ons kan het consumeren en we proberen het alleen aluit nieuwsgierigheid. ... en dat kan fataal zijn. RED BULL is opgericht ter stimulering van de hersenen bij mensen ondergrote lichamelijke inspanning, en niet voor gebruik als een verfrissend of onschuldig drankje . RED BULL wordt wereldwijd op de markt gebracht met de slogan: "Verhoging
van fysieke uithoudingsvermogen, snelheid en het vermogen zich teconcentreren en van de reactiesnelheid, geeft meer energie en verbeterthet humeur. (Dit alles is te vinden in een blikje van: RED BULL,energizing drank van de millennium (volgens haar hebzuchtige eigenaren). RED BULL heeft bijna 100 landen bereikt over de hele wereld. Red Bull-merk is de sleutel tot jonge consumenten en atleten, tweeaantrekkelijke segmenten die zijn gefascineerd door de stimulans van dedrank.
GESCHIEDENIS:De drank is gemaakt door Dietrich Mateschitz, een ondernemer van Oostenrijkse afkomst, die het ontdekte op een zakenreis naar Hong Kong, terwijl die werkzaam was voor een fabrikant van tandenborstels. De vloeistof-gebaseerd op een formule die bevat cafeïne, taurine en die een furore veroorzaakte in het land. Hij dacht toen dan aan het succes dat deze drank zou zijn in Europa, waar er nog geen sprake was van dit product. Hij dacht ook de gelegenheid om een ondernemer te worden. MAAR DE WAARHEID VAN DIT DRANK IS HEEL IETS ANDERS !In Frankrijk en Denemarken hebben ze het pas al verboden, omdat derealiteit van deze drank is dat hij een cocktail van de dood is, omdat decomponenten worden gemengd met vitamine glucuronolactone.
Glucuronolactone is een zeer gevaarlijke chemischprodukt, die fungeert alseen hallucinogene drug, ontwikkeld door het Ministerie van Defensie vande Verenigde Staten in de jaren 60, om het moreel van de troepen inVietnam te stimuleren, om de stress van de oorlog tegen te gaan. Maar de effecten ervan op het lichaam waren zo verwoestend, dat men ermeemoest stoppen vanwege de hoge percentage van gevallen van migraine,hersentumoren en ziekten van de lever die is gebleken dat soldaten haddendie er gebruik van maakten. En ondanks dit, is op het blikje van Red Bull te lezen wat haarcomponenten zijn: GLUCURONALACTONE, medisch geclassificeerd als een stimulant. Maar ze zeggen niet wat de gevolgen zijn op het blikje Red Bull van zijn consumptie.
Ze zouden een reeks van waarschuwingen moeten plaatsen:
1. Het is gevaarlijk, als u geen lichaamsbeweging doet, omdat de functievan de energizing de hartslag versnelt, kan je een VOLLEDIGE hartaanvalkrijgen.
2. U loopt het risico op het lijden van een hersenbloeding als gevolg vande Red Bull. Het bevat componenten die het bloed verdunnen die naar hethart wordt gepompt, het kost minder moeite, en dus is minder er fysiekeuitputting.
3. Het is verboden de de Red Bull te mengen met alcohol, omdat het drinkenvan het mengsel verandert in een dodelijke bom die rechtstreeks aanvallendoet op de lever, waardoor het getroffen gebied niet meer is herstellen.
4. Een van de belangrijkste onderdelen van de Red Bull is vitamine B12,gebruikt in de geneeskunde voor de herstel van de patiënten die in eengeraakt zijn in een coma ethyl (coma, veroorzaakt door alcoholgebruik).Dat is waarom we verkeren instaat van te hoge bloeddruk en een toestandvan exciteerbaarheid, alsof we dronken zijn zonder alcoholhoudende drankente hebben genomen.
5. Regelmatige consumptie van RED BULL is de aanleiding van de opkomst vaneen aantal zenuwen neurale ziekten die onomkeerbaar zijn(geen herstelmogelijk).
CONCLUSIE: Het is een drankje dat moet worden verboden in de hele wereld.Puerto Rico , Dominicaanse Republiek,Venezuela en andere Caribische landenzijn de alarmeringsdiensten van andere landen aan het spreken, over wat het mengsel van deze drank met alcohol. Het creëert een tijdbom voor hetmenselijk lichaam, met name onder jongeren en volwassenen door hunonwetend weinig ervaring. Het is een kwestie van de volksgezondheid, PLEASE pass deze e-mail aan al uw contacten, zonen en dochters en maak copien Toon het aan iedereen die je kent. De drank wordt verkocht in supermarkten en winkels in het land en een vanonze vrienden of onze kinderen het kunnen gebruiken om te testenaangetrokken door de publiciteit... kan het fataal zijn.
vrijdag 3 april 2009
Albert Einstein
De intuïtieve geest is een godsgeschenk; het rationele verstand een dienaar.
We hebben een maatschappij geschapen die de dienaar vereert en het geschenk is vergeten. Albert Einstein
We hebben een maatschappij geschapen die de dienaar vereert en het geschenk is vergeten. Albert Einstein
woensdag 1 april 2009
Virus
Internet hapert doordat we ook mobiel internetten? Eeen gevaarlijk internetvirus? Alweer meer inetntingen die moeten? Wie is dat virus toch?
dinsdag 31 maart 2009
Even wicht
Vrouwe Justitia wordt afgebeeld als een geblinddoekte figuur, met in haar rechterhand een zwaard en in haar linkerhand een weegschaal. Soms ligt aan haar voeten de cornucopia, de Hoorn des Overvloeds. Wat betekent dit symbool nou weer voor me vandaag?
Gerechtigheid is evenwicht in status van mensen, in benaderen van mensen, aanhoren van mensen. . . .
Gerechtigheid is evenwicht in status van mensen, in benaderen van mensen, aanhoren van mensen. . . .
maandag 30 maart 2009
Dossier Armoede in Nederland 2009
Dossier Armoede in Nederland 2009 voor meer info http://www.armekant-eva.nl/
Het was verslavend keer op keer - voor M
Het was verslavend keer op keer
Ik kan niet zonder meer
Ik moet met jou de woorden spreken
Laat mij niet wachten alsjeblieft
Streel met je woorden langs mijn oren
Fluister zacht de klanken
Die mij rust geven in verlangen
Ademloos kan ik blijven luisteren
Ik moet je horen hoor je mij?
Spreek laat mij niet in duisternis
Anne Best 30-03-2009
Ik kan niet zonder meer
Ik moet met jou de woorden spreken
Laat mij niet wachten alsjeblieft
Streel met je woorden langs mijn oren
Fluister zacht de klanken
Die mij rust geven in verlangen
Ademloos kan ik blijven luisteren
Ik moet je horen hoor je mij?
Spreek laat mij niet in duisternis
Anne Best 30-03-2009
zondag 29 maart 2009
Het is niet wat het lijkt
**Het is niet wat het lijkt**
Twee rondreizende engelen stopten om te overnachten in het huis van een rijke familie. Het gezin was ongastvrij en weigerden de engelen de toegang tot de logeerkamer in het grote huis. In de koude kelder was nog een kleine ruimte waar de twee engelen mochten slapen. Terwijl ze zich klaarmaakten voor de nacht, zag de oudere engel een gat in de muur en repareerde deze. Toen de jongere engel vroeg naar het waarom, reageerde de oudere engel met: ''Het is vaak niet wat het lijkt''
De volgende nacht kwamen de twee engelen terecht bij een erg arme, maar bijzonder gastvrije boer en zijn vrouw. Na het delen van het weinige voedsel dat ze hadden, liet de boer en zijn vrouw de twee engelen in hun eigen bed overnachten, zodat ze goed konden uitrusten. Toen de volgende morgen de zon opkwam, troffen de engelen de boer en zijn vrouw in tranen aan. Hun enige koe, wiens melk hun enige inkomen verzorgde, lag dood in het weiland. De jongere engel was woedend en vroeg de oudere engel ''hoe heb je dit kunnen laten gebeuren? Het eerste gezin had alles en wilde niets delen en die help je en dit gezin had weinig, maar was bereid alles te delen en je laat de koe sterven!''
''Het is vaak niet wat het lijkt,'' antwoorde de oude engel rustig. ''Toen we in de kelder van het grote huis waren, zag ik dat goud lag verborgen in een gat in de muur. Aangezien de eigenaar hebzuchtig was en niet bereid om ook maar iets van zijn geluk te delen, heb ik het gat in de muur dichtgemaakt, zodat hij het goud niet zou vinden. En afgelopen nacht, toen we in het bed van de boer sliepen, kwam de Engel des Doods langs voor de vrouw van de boer. Ik heb 'm zover gekregen dat hij genoegen nam met de koe. Het is vaak niet zoals het lijkt...''
Twee rondreizende engelen stopten om te overnachten in het huis van een rijke familie. Het gezin was ongastvrij en weigerden de engelen de toegang tot de logeerkamer in het grote huis. In de koude kelder was nog een kleine ruimte waar de twee engelen mochten slapen. Terwijl ze zich klaarmaakten voor de nacht, zag de oudere engel een gat in de muur en repareerde deze. Toen de jongere engel vroeg naar het waarom, reageerde de oudere engel met: ''Het is vaak niet wat het lijkt''
De volgende nacht kwamen de twee engelen terecht bij een erg arme, maar bijzonder gastvrije boer en zijn vrouw. Na het delen van het weinige voedsel dat ze hadden, liet de boer en zijn vrouw de twee engelen in hun eigen bed overnachten, zodat ze goed konden uitrusten. Toen de volgende morgen de zon opkwam, troffen de engelen de boer en zijn vrouw in tranen aan. Hun enige koe, wiens melk hun enige inkomen verzorgde, lag dood in het weiland. De jongere engel was woedend en vroeg de oudere engel ''hoe heb je dit kunnen laten gebeuren? Het eerste gezin had alles en wilde niets delen en die help je en dit gezin had weinig, maar was bereid alles te delen en je laat de koe sterven!''
''Het is vaak niet wat het lijkt,'' antwoorde de oude engel rustig. ''Toen we in de kelder van het grote huis waren, zag ik dat goud lag verborgen in een gat in de muur. Aangezien de eigenaar hebzuchtig was en niet bereid om ook maar iets van zijn geluk te delen, heb ik het gat in de muur dichtgemaakt, zodat hij het goud niet zou vinden. En afgelopen nacht, toen we in het bed van de boer sliepen, kwam de Engel des Doods langs voor de vrouw van de boer. Ik heb 'm zover gekregen dat hij genoegen nam met de koe. Het is vaak niet zoals het lijkt...''
De Andescondor
De Andescondor (Vultur gryphus) is het symbool van het Andesgebergte. Het is een grote roofvogel die behoort tot de Amerikaanse gieren (Cathartidae). De Andescondor is een van de grootste vliegende vogels ter wereld met een spanwijdte tot drie meter. Hij nestelt op nauwelijks toegankelijke rotsrichels. Bij uitzondering vangt hij levende lamajongen en hertenkalfjes. Maar omdat de condor slechts één ei in de twee jaar uitbroedt en doordat de mens dieren doodt door er op te jagen en door prooidieren te vergiftigen, wordt de Andescondor nu ernstig bedreigd. 's Ochtends vertrekken de condors uit de soms wel 1000 meter diepe Andesvallei. Dit doen ze door te zweven op de opstijgende warme lucht in de vallei. Een Andescondor kan wel 70 jaar oud worden. Videobeelden van deze zweefvliegers zijn te zien op: http://www.imagesandmusic.nl/htmlnl/Condors-nl.htm
Ik ben er achter
Wat ik deze dagen vooral leer en wat een terugkerend onderwerp is als ik in gesprek ben met iemand, of dat nou op msn is, of in real life, of over de telefoon, is prioriteiten stellen. Nu heb ik dus deze week geleerd te mindmanagen, en kom ik er achter dat er een nog veel groter issue voor me is. Dus dat zal mijn item voor vandaag zijn, ik ga uitzoeken hoe ik mij zelf in een dag kan leren om prioriteiten te stellen. Natuurlijk is dan niet in een keer mijn hele leven veranderd, maar iets leren kan makkelijk in een dag. Om het toe te passen, om het te laten beklijven, dat is een heel ander punt en daar zal ik dan de rest van mijn leven mee aan de slag gaan.
Ik weet namelijk heel goed WAT de prioriteiten zijn, ik kies ze alleen maar in de verkeerde volgorde ...
Ik weet namelijk heel goed WAT de prioriteiten zijn, ik kies ze alleen maar in de verkeerde volgorde ...
zaterdag 28 maart 2009
Mindmanagen
Vandaag tot nu toe al weer veel gedaan. Na de workshop mindmapping veel geordend.
Aanmeldingen voor de reunie verwerkt. Het is veel, het loopt goed en leuk. Erg leuke reacties.
Ondertussen muziek luisteren ...
Aanmeldingen voor de reunie verwerkt. Het is veel, het loopt goed en leuk. Erg leuke reacties.
Ondertussen muziek luisteren ...
vrijdag 27 maart 2009
Ambities
Vandaag is het 27 maart 2009, de puzzelstukjes passen in elkaar, dromen komen uit en er is een nieuw begin. Niet alleen de lente, die voorzichtig van zich laat voelen, die in alle prille groen te bemerken is, maar alles is Groen voor mij.
De linkse lente is in aantocht, dat is mijn nieuwe begin. Vandaag uitgenodigd voor Groen Links Rotterdam. En met graagte de uitnodiging aangenomen.
Here I come!!!!
De linkse lente is in aantocht, dat is mijn nieuwe begin. Vandaag uitgenodigd voor Groen Links Rotterdam. En met graagte de uitnodiging aangenomen.
Here I come!!!!
zaterdag 7 maart 2009
Zaterdag 7 maart 2009
Ik zit aan mijn bureau en er is buiten een mild zonnetje, die hier de kamer in schijnt. ik hoor via msn en email dat er elders in het land mist is en het weer dus sprookjsachtig, maar voor anderen ook somber genomed kan worden.
Voor mij is alles goed, ik hou van het weer, zolang het maar niet stormt of regent, terwijl ik er door moet.
Mijn gedachten gaan uit naar enkelen van wie ik hou, ik stuur ze dwars door de mist heen, mijn liefde en licht.
Voor mij is alles goed, ik hou van het weer, zolang het maar niet stormt of regent, terwijl ik er door moet.
Mijn gedachten gaan uit naar enkelen van wie ik hou, ik stuur ze dwars door de mist heen, mijn liefde en licht.
dinsdag 20 januari 2009
Kalfsvlees wordt diervriendelijker
Kalfsvlees wordt diervriendelijker
20 januari 2009, 15:25 Bron: BNR.nl
Nederlands grootste producent van kalfsvlees is het met de Dierenbescherming eens geworden over manieren om diervriendelijker kalfsvlees te leveren. Een opvallende combinatie die de komende tijd blijft proberen om nog meer afspraken te maken.
We zijn niet altijd vrienden, maar we houden elkaar wel scherp, stelden Frank Dales (Dierenbescherming) en Henny Swinkels (VanDrie Group) dinsdag. Na ruim twee jaar voorbereiding ligt er vanaf woensdag een derde soort kalfsvlees in het schap bij Albert Heijn met daarop het goedkeurende stempel van de Dierenbescherming.
Dales hoopt met diervriendelijker geproduceerd vlees consumenten langzaam maar zeker weg te trekken bij het goedkopere vlees uit de gangbare industrie. Dit kalfsvlees is dan ook niet duurder dan het andere.
Bij VanDrie Group mag geen enkel kalf een lager ijzergehalte hebben dan 6 millimol per liter. De wettelijke norm is bepaald op 4,5. Ook zijn afspraken gemaakt over meer ruwvoer en kortere transporttijden in comfortabelere veewagens. Om twee of drie sterren te verdienen, moeten de kalveren bijvoorbeeld ook naar buiten kunnen.
'Dit is een tussenstap'We zijn er nog niet, maar het is een begin. Een verbluffend resultaat en er zullen nog veel stappen volgen, denkt Frank Dales. Hij vindt deze afspraken net zo ingrijpend als de afschaffing van de kistkalveren in 1988. ,,Wij waren toen fel, maar de kalversector zegt nu dat ze ons eigenlijk wel dankbaar waren dat ze toen anders moesten werken. Daardoor hadden ze uiteindelijk wel een voorsprong op de rest van Europa.''
Volgens hem typeert het de aanpak van de Dierenbescherming. ,,Onze meerwaarde is dat we niet alleen een probleem aanstippen en het dan laten voor wat is, maar ook nadenken over een oplossing. Soms neem je dan genoegen met een tussenstap, want dan heb je dat vast binnen.''
Ook Henny Swinkels (VanDrie) heeft een goed gevoel over de afspraken. ,,Dit hoort bij ondernemen op een manier die de samenleving verwacht. Het past in het tijdsbeeld dat bedrijven samenwerken met maatschappelijke organisaties en de politiek niet meer vooroploopt.'' Beide partijen hopen dat ook nu de rest van Europa de in Nederland gekozen koers volgt.
20 januari 2009, 15:25 Bron: BNR.nl
Nederlands grootste producent van kalfsvlees is het met de Dierenbescherming eens geworden over manieren om diervriendelijker kalfsvlees te leveren. Een opvallende combinatie die de komende tijd blijft proberen om nog meer afspraken te maken.
We zijn niet altijd vrienden, maar we houden elkaar wel scherp, stelden Frank Dales (Dierenbescherming) en Henny Swinkels (VanDrie Group) dinsdag. Na ruim twee jaar voorbereiding ligt er vanaf woensdag een derde soort kalfsvlees in het schap bij Albert Heijn met daarop het goedkeurende stempel van de Dierenbescherming.
Dales hoopt met diervriendelijker geproduceerd vlees consumenten langzaam maar zeker weg te trekken bij het goedkopere vlees uit de gangbare industrie. Dit kalfsvlees is dan ook niet duurder dan het andere.
Bij VanDrie Group mag geen enkel kalf een lager ijzergehalte hebben dan 6 millimol per liter. De wettelijke norm is bepaald op 4,5. Ook zijn afspraken gemaakt over meer ruwvoer en kortere transporttijden in comfortabelere veewagens. Om twee of drie sterren te verdienen, moeten de kalveren bijvoorbeeld ook naar buiten kunnen.
'Dit is een tussenstap'We zijn er nog niet, maar het is een begin. Een verbluffend resultaat en er zullen nog veel stappen volgen, denkt Frank Dales. Hij vindt deze afspraken net zo ingrijpend als de afschaffing van de kistkalveren in 1988. ,,Wij waren toen fel, maar de kalversector zegt nu dat ze ons eigenlijk wel dankbaar waren dat ze toen anders moesten werken. Daardoor hadden ze uiteindelijk wel een voorsprong op de rest van Europa.''
Volgens hem typeert het de aanpak van de Dierenbescherming. ,,Onze meerwaarde is dat we niet alleen een probleem aanstippen en het dan laten voor wat is, maar ook nadenken over een oplossing. Soms neem je dan genoegen met een tussenstap, want dan heb je dat vast binnen.''
Ook Henny Swinkels (VanDrie) heeft een goed gevoel over de afspraken. ,,Dit hoort bij ondernemen op een manier die de samenleving verwacht. Het past in het tijdsbeeld dat bedrijven samenwerken met maatschappelijke organisaties en de politiek niet meer vooroploopt.'' Beide partijen hopen dat ook nu de rest van Europa de in Nederland gekozen koers volgt.
Elektronisch patiëntendossier
Elektronisch patiëntendossier
Telefoniste : 'Pizza Hut, goede morgen.'
Klant: 'Goede morgen, ik wil een paar pizza's bestellen.'
Telefoniste: 'Mag ik uw Burgerservicenummer, meneer?'
Klant: 'Dat is 222 0033653 52.'
Telefoniste : 'Dank U, meneer Jan Vandenbroecke. Uw adres is Haagstraat 256 en uw vaste telefoonnummer is 288 54 22. Uw telefoon opuw werk bij Dexia is 678 89 65 en uw GSM 0475-65 25 32. Vanuit welkelocatie belt U ons?'
Klant : 'Euh.... ik ben thuis. Vanwaar haalt u al deze info over mij?'
Telefoniste: 'Wij zijn op Het Systeem aangesloten, meneer.'
Klant: (zucht diep) 'Goed dan! Mag ik twee pizza's met ham, mozzarella en...'
Telefoniste: 'Ik denk niet dat dit een goed idee is, meneer.'
Klant: 'Hoezo?'
Telefoniste: 'U lijdt volgens uw medisch dossier aan hoge bloeddruk enu hebt ook een te hoog cholesterolgehalte; uw ziekteverzekeringweigert de gevolgen van schadelijk eetgedrag te vergoeden in geval vanproblemen. Bovendien krijgen wij ook een boete voor het leverenervan.'
Klant: 'Oei! Wat raadt u mij dan aan?'
Telefoniste: 'Probeert u onze Pizza met yoghurt en sojabrokjes eens. U zult dat ongetwijfeld heel lekker vinden.'
Klant: ' Waarom denkt u dat ik dat zal lusten?'
Telefoniste: 'Uw vrouw heeft onlangs het boek 'Lekkere recepten metsoja ' in de lokale bibliotheek geleend'.
Klant: 'Oké... stuurt u daar dan twee van. Voor mij en mijn vrouw.'
Telefoniste: 'Goed. Dat kost samen dertig euro.'
Klant: 'Prima. Ik geef u het nummer van mijn creditkaart. Dat is....'
Telefoniste: 'Sorry, meneer, maar u hebt uw toegestane bedrag aloverschreden. U zult cash moeten betalen.'
Klant: ' Okay! Ik haal het bedrag wel uit de muur voordat uw bezorgerarriveert.'
Telefoniste: 'Dat zal niet lukken, meneer, er staat niets meer op uwbankrekening.'
Klant (boos): ' Dat is uw zaak niet! Stuur die pizza's en ik zorg weldat ik het geld heb. Hoelang duurt het'?
Telefoniste: 'U krijgt de pizza's over een uur bij u thuis. Hebt u haast, dan kunt u ze hier afhalen en contant betalen. Maar pizza's per motor vervoeren is niet aan te raden, meneer.'
Klant (getergd): 'Hoe weet u dat ik een motor heb??'
Telefoniste: 'Ik lees hier dat u uw afbetalingen van uw auto niet meerhebt kunnen doorbetalen en dat uw wagen in beslag is genomen. Maar uw motor is betaald, dus ik veronderstel dat u die gebruikt.'
Klant: '@#%/$@&?#!'
Telefoniste: 'Mag ik U verzoeken om beleefd te blijven, meneer? U bent al eens veroordeeld geweest wegens belediging van een wetsdienaar. Een tweede aanklacht zou niet best zijn.'
Klant: (Sprakeloos)
Telefoniste: 'Nog iets anders, meneer?'
Klant: 'Neen... Of ja, toch wel: vergeet niet om ook de gratis twee liter Cola te leveren zoals in uw folder staat.
Telefoniste: 'Sorry, meneer, een uitsluitingclausule in onze vergunning verbiedt ons om gratis dranken, die suiker bevatten, aan diabetici te geven.... wat dacht u van suikervrije Rivella, meneer?Die moet u natuurlijk wel betalen, maar...'
Klant: hangt op.
Wil jij in het elektronisch patiëntendossier staan....?
Telefoniste : 'Pizza Hut, goede morgen.'
Klant: 'Goede morgen, ik wil een paar pizza's bestellen.'
Telefoniste: 'Mag ik uw Burgerservicenummer, meneer?'
Klant: 'Dat is 222 0033653 52.'
Telefoniste : 'Dank U, meneer Jan Vandenbroecke. Uw adres is Haagstraat 256 en uw vaste telefoonnummer is 288 54 22. Uw telefoon opuw werk bij Dexia is 678 89 65 en uw GSM 0475-65 25 32. Vanuit welkelocatie belt U ons?'
Klant : 'Euh.... ik ben thuis. Vanwaar haalt u al deze info over mij?'
Telefoniste: 'Wij zijn op Het Systeem aangesloten, meneer.'
Klant: (zucht diep) 'Goed dan! Mag ik twee pizza's met ham, mozzarella en...'
Telefoniste: 'Ik denk niet dat dit een goed idee is, meneer.'
Klant: 'Hoezo?'
Telefoniste: 'U lijdt volgens uw medisch dossier aan hoge bloeddruk enu hebt ook een te hoog cholesterolgehalte; uw ziekteverzekeringweigert de gevolgen van schadelijk eetgedrag te vergoeden in geval vanproblemen. Bovendien krijgen wij ook een boete voor het leverenervan.'
Klant: 'Oei! Wat raadt u mij dan aan?'
Telefoniste: 'Probeert u onze Pizza met yoghurt en sojabrokjes eens. U zult dat ongetwijfeld heel lekker vinden.'
Klant: ' Waarom denkt u dat ik dat zal lusten?'
Telefoniste: 'Uw vrouw heeft onlangs het boek 'Lekkere recepten metsoja ' in de lokale bibliotheek geleend'.
Klant: 'Oké... stuurt u daar dan twee van. Voor mij en mijn vrouw.'
Telefoniste: 'Goed. Dat kost samen dertig euro.'
Klant: 'Prima. Ik geef u het nummer van mijn creditkaart. Dat is....'
Telefoniste: 'Sorry, meneer, maar u hebt uw toegestane bedrag aloverschreden. U zult cash moeten betalen.'
Klant: ' Okay! Ik haal het bedrag wel uit de muur voordat uw bezorgerarriveert.'
Telefoniste: 'Dat zal niet lukken, meneer, er staat niets meer op uwbankrekening.'
Klant (boos): ' Dat is uw zaak niet! Stuur die pizza's en ik zorg weldat ik het geld heb. Hoelang duurt het'?
Telefoniste: 'U krijgt de pizza's over een uur bij u thuis. Hebt u haast, dan kunt u ze hier afhalen en contant betalen. Maar pizza's per motor vervoeren is niet aan te raden, meneer.'
Klant (getergd): 'Hoe weet u dat ik een motor heb??'
Telefoniste: 'Ik lees hier dat u uw afbetalingen van uw auto niet meerhebt kunnen doorbetalen en dat uw wagen in beslag is genomen. Maar uw motor is betaald, dus ik veronderstel dat u die gebruikt.'
Klant: '@#%/$@&?#!'
Telefoniste: 'Mag ik U verzoeken om beleefd te blijven, meneer? U bent al eens veroordeeld geweest wegens belediging van een wetsdienaar. Een tweede aanklacht zou niet best zijn.'
Klant: (Sprakeloos)
Telefoniste: 'Nog iets anders, meneer?'
Klant: 'Neen... Of ja, toch wel: vergeet niet om ook de gratis twee liter Cola te leveren zoals in uw folder staat.
Telefoniste: 'Sorry, meneer, een uitsluitingclausule in onze vergunning verbiedt ons om gratis dranken, die suiker bevatten, aan diabetici te geven.... wat dacht u van suikervrije Rivella, meneer?Die moet u natuurlijk wel betalen, maar...'
Klant: hangt op.
Wil jij in het elektronisch patiëntendossier staan....?
woensdag 3 september 2008
Met mijn mond vol tanden - opnieuw gepubliceerd
Toen ik nog in Driel (Arnhem) woonde, was er een lastige pijnlijke kies, dus ik maakte een afspraak daar met de plaatselijke tandarts. Het was een vrolijke ontmoeting, want als ik iets eng vind, dan wil ik nog weleens grappig en gevat worden, (ook in andere situaties die niet eng zijn natuurlijk). Of ik mezelf dan overschreeuw, nee, dat denk ik niet. Het is meer een houding geven, want ik weet dat als ik me er vervelend over ga voelen, zoals een tandartsbezoek, dan maak ik het mezelf alleen maar moeilijker, dus als ik vrolijk doe dan weet ik dat ik bepaalde prettige reacties terug krijg en toch ook lekker mijn aandacht. Tjeeees, wat een bekentenis weer en bewustzijn hè!!! Maar in ieder geval was het bezoek daardoor wel heel gezellig. De kies had een zenuwbehandeling nodig, ik niet, of misschien naderhand bijna wel. Dat is werkelijk een hele operatie, zo’n zenuwbehandeling. Eerst wordt alles eruit geboord en gebikt en geslepen, wat er niet hoort, omdat het niet meer goed is. En dan wordt het vreselijk steriel gemaakt en vervolgens gaan er stiftjes in die de zenuw vervangen, die kies weet daarna dus niet meer dat ie bestaat, geeft niets, ik weet het wel. De hele plek waar de wortel met de zenuw heeft gezeten wordt opgevuld met van die stiftjes, heel veel hele kleine stiftjes van een bepaald spulletje, die zich, denk ik, vormen naar de plek waar ze met zijn allen in gepropt – in het nette dan – worden. Daarna maakt de tandarts de kies dicht met een noodvulling, die na een paar weken, vervangen dient te worden door een permanente vulling. Ik heb begrepen dat de noodvulling er toe dient om makkelijker te verwijderen, als er onverhoopt toch weer of nog een ontsteking blijkt te zijn. Het dient om te controleren. Door de omstandigheden en verhuizing is die vulling nooit meer vervangen, tot vanmorgen, want ik heb toch maar weer een tandarts gezocht en gevonden, maar dan hier in Rotterdam. Nou kwaliteit hoor, dat wel. Een knappe vrouwelijke tandarts, ongeveer de leeftijd van mijn eigen kids, zo schat ik en zeer kundig. Heel dom heb ik twee afspraken op een dag gemaakt, eerst de mondhygiëniste, en daarna de tandarts voor die vulling, bij elkaar was ik anderhalf uur op de stoel. Ik had kramp en spierpijn in mijn kaken gekregen, en alle tanden en kiezen voelen beurs aan omdat overal geprikt en gekrikt is. Nu, ik heb het geweten. Mijn mond doet nu nog pijn en het is al bijna einde van de dag. De mondhygiëniste, Djoran, heeft me danig laten schrikken. Ze ging eerst van alles over de tanden uitleggen, over tandplaque en de bacteriën, wat er gebeurt met poetsen en dat je onmogelijk alle tandplaque weg kunt poetsen, dus hoe goed ik ook zou poetsen, er zal altijd toch tandplaque achter blijven. Nou wil het toeval, zo dat al bestaat, dat ik begin november weer eens gestopt ben met roken, en daar was Djoran erg blij mee. Want door roken verdoof je je tandvlees en weet je minder goed dat of als je tandvlees ontstoken is en toch is juist ook door roken het tandvlees eerder ontstoken want die rotzooi van een sigaret gaat natuurlijk ook op plekken zitten waar ik met mijn goeie gedrag helemaal niet bij kan komen. Helaas was dus bij mij al aardig wat leed geleden, ook zonder dat ik het wist. Ze vertelde van de pockets en de diepte van de pockets, en als het dieper was, dat daar dus alle ontstekingshaarden zaten. Je begrijpt, aangezien mijn mond nu zo gevoelig en pijnlijk is, dat ik heel wat ontstekingshaarden heb zitten. Gezien de niet nader aan te duiden respectabele leeftijd, heb ik voorzichtig gevraagd of de renovatie van het bouwwerk in mijn mond, de moeite (en de pijn dacht ik er bij) wel waard is, en er werd enthousiast en instemmend ja geknikt. Het zou ook door het tarief kunnen zijn, hoewel ik denk dat alles verwijderen en opnieuw opbouwen duurder zal zijn, en zelfs ook gemakkelijker. Dus ik heb samen met de tandartsenpraktijk gekozen voor de moeilijke weg, zoals gewoonlijk de moeilijke weg, maar nu hoef ik hem niet alleen te gaan. Ik krijg een begroting van het behandelplan thuis gestuurd en mag dit voorleggen aan mijn ziektenkostenverzekering. Voorlopig betekent dat dus nog een paar bezoeken aan de tandartsenpraktijk. En nu ga ik een soepje eten, want kauwen gaat nog niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)
